าตนเอง รอให้เจ้าเติบใหญ่แล้วพวกเราหาเงินเองได้ ซื้อคฤหาสน์ด้วยตนเอง มีสาวใช้ปรนนิบัติในเรือน ถึงเวลานั้นค่อยหาบุรุษมาอุ่นเตียงก็ได้ ขอเพียงหน้าตาดีและเชื่อฟังเป็นพอ”
เซียวเยี่ยน “…”
ซินหรูพยักหน้าคล้ายเข้าใจคล้ายไม่เข้าใจ “อื้อ”
เมื่อเดินมาถึงทางแยก หลินชิงเวยหันกายกลับมายิ้มกับเซียวเยี่ยนที่กำลังเม้มปาก “ขอถามเซ่อเจิ้งอ๋อง สำนักหมอหลวงควรจะเดินไปทางซ้ายหรือขวาเจ้าคะ?”
เซียวเยี่ยน “ทางซ้าย”
“ขอบคุณเจ้าค่ะ” หลินชิงเวยหันกายกลับไปเดินหน้าต่อ “สีหน้าของท่านเมื่อสักครู่ น่าสนใจอยู่บ้าง ท่านคิดว่าข้าพูดผิด?”
เซียวเยี่ยนกล่าวด้วยสีหน้าไม่ยินดียินร้าย “ไม่ผิด เปิ่นหวังเพียงรู้สึกว่าขณะที่เจ้ากำลังเอ่ยคำพูดประโยคนั้น เดิมทีก็เต็มไปด้วยความต้องการท้าทายและเดือดดาล”
“หืม?” หลินชิงเวยหยุดย่างก้าว “ท้าทายและเดือดดาล? เดือดดาลอันใด? เดือดดาลที่ท่านอ๋องมิได้มาช่วยข้าให้ทันท่วงทีหรือ? น่าขันนัก ท่านอ๋องไม่คิดว่าท่านอ๋องสำคัญตัวผิดบ้างหรือไร”
หลังจากไปถึงสำนักหมอหลวง หมอหลวงไม่กล้าละเลย รีบนำยาจินชวง[1]ชั้นดีออกมาห้ามเลือด ยังไม่รอให้หมอหลวงเขียนเทียบยาให้หลินชิงเวยกลับเขียนเทียบยาให้กับตนเองเทียบหนึ่งแล้วยื่นให้บรรดาหมอหลวงไปจัดยาให้นาง
ชั่วขณะที่หมอหลวงอ่านเทียบยาแล้วพลันรู้สึกลำบากใจ
ไม่รู้จักตัวอักษรนี่นา ไม่ ที่สำคัญก็คือลายมือของหลินชิงเวยเขียนหวัดเกินไป
เมื่อเห็นสีหน้าท่าทีลำบากใจของหมอหลวง
