ื่อเสริมความเป็นสิริมงคล เป็นบุตรสาวคนโตของสกุลหลิน ทว่าเพียงไม่กี่วันก็ถูกส่งตัวเข้าไปกักขังในตำหนักเย็นด้วยสาเหตุคบชู้สู่ชาย
เขาไม่ชมชอบนางและไม่ได้รังเกียจนางเช่นกัน เห็นนางแม้จะคุกเข่าอยู่บนพื้นทว่าแผ่นหลังนั้นเหยียดตรงแต่ไม่ได้ดูต่ำต้อย
เมื่อคืนขณะที่หลินชิงเวยทำการรักษาเซียวจิ่น แม้เซียวจิ่นจะตกอยู่ในสภาพสะลึมสะลือไม่ได้สติ แต่เขายังคงมีความรู้สึกเลือนรางอยู่บ้าง เขารับรู้ได้ถึงความรู้สึกที่เข็มเงินแทรกผ่านผิวหนังเข้าสู่ชั้นกล้ามเนื้อของเขา ปลายเข็มอันเย็นเยียบและความอ่อนโยนนั้นตวัดผ่านร่างของเขา และเสียงใสกังวานสงบนิ่งที่ดังขึ้นริมหู
ทว่าอย่างไรก็ไม่สมควรมีสภาพอเนจอนาถที่เต็มไปด้วยรอยเลือดเช่นนี้
คิ้วของเซียวจิ่นขมวดแน่นขึ้น ถามว่า “นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่? เหตุใดนางจึงมีแต่บาดแผลทั่วร่าง?”
ไทเฮากล่าวเสียงเย็น “ก็แค่นางสนมชั้นต่ำที่ถูกทอดทิ้งคนหนึ่ง ทำความผิดเช่นนี้ เปิ่นกงไว้ชีวิตนางถือว่าเป็นความเมตตาอย่างที่สุดแล้ว”
