ซินหรูหวาดกลัวยิ่งยวด แต่งูตัวนั้นไม่มีเจตนาจะทำร้ายนาง มันเพียงแต่เลื้อยไปในมุมมืดอีกมุมหนึ่งเพื่อซ่อนตัว ซินหรูได้ยินเสียงมีคนเข้ามาจึงช้อนตาขึ้นมองกลับเห็นเป็นเซียวเยี่ยน
ทั้งๆ ที่อากาศไม่ได้หนาวนัก ทว่าซินหรูกลับสั่นสะท้าน
“พี่สาว…”
“หืม?”
“มีคนมาแล้วเจ้าค่ะ” ซินหรูชี้ไปที่บุรุษผู้ยืนอยู่หน้าประตูพร้อมกับพูดกับหลินชิงเวย
ซินหรูอาศัยอยู่ในตำหนักเย็นตลอดมาตั้งแต่ถือกำเนิด นางไม่เคยได้พบกับคนข้างนอก สำหรับบุรุษนางได้พบเพียงบุรุษที่ไม่นับเป็นบุรุษอย่างเช่นพวกขันทีไม่กี่คนในตำหนักเย็น เวลานี้มีบุรุษที่เป็นบุรุษแท้จริงทั้งแท่งมาปรากฏอยู่ตรงหน้า นางจึงมองเสียจนตาพร่า
สามารถแยกแยะออกว่าอีกฝ่ายคือบุรุษ นั่นแสดงให้เห็นว่าสัมผัสที่หกของนางยังมิได้ถูกทำลายไปจนหมดสิ้น
ซินหรูกระจ่างแจ้งขึ้นมาบ้างแล้วว่าเหตุใดสตรีจึงชมชอบบุรุษ เขามีรูปร่างสูงใหญ่เช่นนั้น ใบหน้านั้นหล่อเหลา เสื้อผ้าอาภรณ์ที่สวมอยู่บนร่างกายนั้นชวนมองมากกว่า ซินหรูไม่รู้ว่าผู้ที่มาเป็นใคร แต่นางคิดว่าสตรีโดยส่วนใหญ่ล้วนชอบบุรุษลักษณะเช่นนี้
เพราะดวงตาของเขาเหมือนเทพเซียนบนสวรรค์ เพียงแต่สีหน้าบนใบหน้านั้นออกจะเย็นชาไปสักหน่อย
หลินชิงเวยได้ยินเช่นนั้นกลับไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองอันใดนัก เพียงแต่ตอบกลับมาประโยคหนึ่ง “มาก่อความวุ่นวาย?” พูดแล้วค่อยๆ ช้อนตาขึ้นมองเมื่อเห็นเซียวเยี่ยน สายตาของนางจึงจับจ้องอยู่บนร่างของเขา
ไฟที่ย่างนกพ
