ิราบนั้นกำลังย่างนกพิราบเสียงดังเปรี๊ยะๆ กลิ่นหอมนั้นตลบอบอวลไปทั้งเรือนหลังเล็ก
ผ่านไปอึดใจหนึ่ง หลินชิงเวยจึงกล่าวขึ้นยิ้มๆ ว่า “หนุ่มน้อยรูปงามมาจากที่ใดกัน”
ในน้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยนัยของการหยอกเย้า
เซียวเยี่ยนขมวดคิ้ว สายตาของเขาเลื่อนจากใบหน้าของนางไปยังนกพิราบในมือที่กำลังย่างไฟอยู่ “เจ้ากำลังทำอะไร?”
หลินชิงเวยชูพิราบย่างในมือขึ้นพร้อมกับกล่าวว่า “ท่านมิใช่เห็นแล้วหรือ ท่านคงไม่ได้ตามกลิ่นหอมนี้มากระมัง? ข้าจำไม่ได้ว่าในตำหนักในยังมีท่านอีกคน เข้ามาจากด้านนอกหรือ?”
องครักษ์ที่ติดตามมาเข้ามาในภายหลังเมื่อเห็นเหตุการณ์ ในใจเต็มไปด้วยความโกรธเคือง ผู้ร้ายกลับเป็นหญิงนางนี้ ถึงกับเป็นนางและนางกำลังย่างอยู่ในมืออีกหนึ่งตัว!
ต้องรู้ว่าพิราบสื่อสารเหล่านั้นล้วนเป็นเขาที่ทุ่มเททั้งกายและใจเพื่อฝึกฝนพวกมันขึ้นมาเพื่อให้เซียวเยี่ยนนำมาใช้สำหรับส่งข่าวสารเป็นการเฉพาะ ยามนี้ไฉนจึงกลายมาเป็นอาหารให้กับสตรีนางนี้ได้!
