อย่างรวดเร็ว สีหน้าของนางเริ่มมีเลือดฝาดให้เห็น อีกทั้งเริ่มมีเนื้อมีหนังมากขึ้น นางยังคงกังวลเสมอว่าเจ้าของนกพิราบเหล่านั้นจะตามมาคิดบัญชีกับพวกนาง…
ทว่าหลินชิงเวยกลับสุขุมเยือกเย็น นางยังถือหน้าไม้นั้นราวกับคิดที่จะยิงนกพิราบที่เหลือไม่กี่ตัวนั้นให้หมดสิ้น
ส่วนนกพิราบที่สูญหายไปมากมายนั้น เจ้าของนกพิราบก็ได้รู้ว่านกพิราบของตนน้อยลงไปในที่สุด
วันนี้เซ่อเจิ้งอ๋อง เซียวเยี่ยน กำลังปรึกษาหารือราชกิจร่วมกับเซียวจิ่นและเหล่าขุนนาง เขาได้พบกับองครักษ์คนสนิทของเขา องครักษ์ทำท่าจะพูดแล้วกลับอึกอัก ราวกับไม่รู้ว่าจะเริ่มพูดอย่างไรดี
เซียวเยี่ยนถาม “มีเรื่องอะไร?”
องครักษ์มุ่นคิ้วกล่าวว่า “เรียนท่านอ๋อง ก่อนหน้านี้ข้าน้อยพบว่ามีสิ่งผิดปกติ นกพิราบสื่อสารที่ได้เลี้ยงไว้นั้นทั้งหมดมีสามสิบหกตัว แต่เวลานี้จำนวนกลับลดลงทุกวันพ่ะย่ะค่ะ”
เซียวเยี่ยนมีสีหน้าไร้ความรู้สึก “มันบินหลงไปจากฝูงหรือไม่?”
องครักษ์กล่าว “ เมื่อแรกข้าน้อยก็คิดเช่นนี้พ่ะย่ะค่ะ แต่พวกมันล้วนเป็นพิราบสื่อสารอันดับหนึ่งในร้อยลี้[2] ความเป็นไปได้ที่มันจะบินหลงทางสูญหายไปนั้นมีน้อยยิ่งนัก เวลานี้มีพิราบสื่อสารเหลือเพียง…”
“เท่าใด?”
“มีเพียงเจ็ดตัวแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
“เหลือเพียงเจ็ดตัวแล้ว?” ดวงตาหงส์ของเซียวเยี่ยนหรี่ลง สายตาที่ตวัดผ่านองครักษ์นั้นเย็นเยียบ
[1] จั้ง คือมาตรวัดของจีนในสมัยโบราณ 1 จั้ง เท่ากับ 10 ฉื่อ (ประมาณ 2.5 เมตร)
