กลัวเจ้า
ทันใดนั้น เสียงที่ดังอยู่ด้านนอกประตูคือเสียงฝีเท้าอันยุ่งเหยิง หลินชิงเวยได้ยินแล้วตื่นตะลึงในใจ ในนาทีถัดมามีคนบุกรุกเข้ามา
ความว่องไวนั้นรวดเร็วปานสายฟ้า ทำให้คนตกตะลึง หลินชิงเวยยังไม่ทันได้ลุกขึ้นมานั่ง กลิ่นอายอันเย็นเยียบก็โจมตีเข้าใส่นาง เมื่อนางช้อนตาขึ้นอีกครั้งกลับปะทะเข้ากับเงาร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่ง อีกฝ่ายกลับยื่นมือออกมากุมลำคอของนางเอาไว้
หลินชิงเวยหายใจระรัวในชั่วพริบตา
ทว่าอีกฝ่ายหอบหายใจระรัวยิ่งกว่านางอีก
หลินชิงเวยจึงสงบจิตสงบใจลงได้ทันที
ประเมินจากน้ำหนักมือของอีกฝ่ายแล้ว อัตราความเร็วในการหายใจ และน้ำหนักตัว ส่วนสูง หลินชิงเวยแน่ใจว่าเขาเป็นผู้ชาย อีกทั้งเป็นผู้ชายที่บ้าคลั่งคนหนึ่ง
ประตูเรือนเปิดออกกว้าง มีแสงจันทร์สีเงินส่องผ่านชั้นเมฆเข้ามา ส่องสะท้อนลงมาบนพื้นอย่างเงียบเชียบ ทำให้ค่ำคืนนี้ยิ่งดูอ้างว้าง
แสงสว่างจากแสงจันทร์ ไม่เพียงพอที่จะมองเห็นใบหน้าของชายหนุ่มให้ชัดเจนได้ เส้นผมของเขากระจัดกระจายเป็นสองส่วนจากด้านหลังศีรษะ เส้นผมนั้นเหยียดตรง ลมหายใจอันอบอุ่นนั้นรินรดใบหน้าของหลินชิงเวย
ทำให้นางรู้สึกคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด
หลินชิงเวยค่อยๆ ยกยิ้มมุมปาก ราวกับอีกฝ่ายทนไม่ได้ที่จะเห็นรอยยิ้มอันสว่างสดใสของนาง จึงเพิ่มแรงบีบที่มือขึ้นอีกสองส่วนพร้อมกับพูดเสียงต่ำว่า “พูดมา ยาถอนพิษอยู่ที่ใด?”
หลินชิงเวยเชิดคางขึ้นเล็กน้อยแล้วหันไปเผชิญหน้ากับเขา นางห
