ายใจติดขัดและพูดขึ้นอย่างยากลำบาก “ให้ข้าลองทายดู ท่านคงถูกงูกัดเข้าให้แล้ว…หรือว่ากินยาผิดขนาน?”
อีกฝ่ายบีบลำคอของนางแน่นขึ้นอีก ราวกับหากเพิ่มกำลังอีก คงจะทำให้ลำคออันบางระหงของนางหักคามือได้
ในเมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว นางยังคงมีท่าทีไม่อนาทรร้อนใจ ไม่ตื่นตระหนก ไม่ลนลาน
นางถึงกับยื่นมือเล็กๆ ที่อ่อนนุ่มราวกับไร้กระดูกออกมาลูบไล้ใบหน้าของบุรุษผู้นั้นเบาๆ แล้วค่อยๆ เลื่อนลงสู่เบื้องล่าง เมื่อลูบไปถึงบริเวณหน้าอกของชายหนุ่มจึงเอ่ยขึ้นอีกว่า “ไม่สบายตรงนี้?” ร่างของบุรุษผู้นั้นเต็มไปด้วยโทสะ นางกลับเลื่อนมือลงเบื้องล่างอย่างไม่รู้ดีชั่วแล้วประทับฝ่ามือลงบนหน้าท้องของเขา พร้อมกับดีดเบาๆ กล้ามเนื้อหน้าท้องนั้นแน่นเป็นมัดๆ นางยิ้มราวกับบุปผาที่กำลังบานสะพรั่ง “หรือว่าไม่สบายตรงนี้? หรือ…”
นางยังคิดจะลูบไล้ลงสู่เบื้องล่างอีก ทว่าบุรุษผู้นั้นสิ้นความอดทน “เหตุใดเจ้าจึงได้กล้าหาญเช่นนี้ ไม่กลัวว่าข้าจะสังหารเจ้าหรือ?
ทันทีที่เขาพูดจบ หลินชิงเวยก็หัวเราะขึ้นเบาๆ สองครั้ง “คืนนั้น ชายหนุ่มที่บุกรุกเข้าไปบนเตียงของข้าเป็นท่านจริงๆ หากท่านต้องการสังหารข้า ก็คงสังหารข้าไปนานแล้วมิใช่หรือ?”
