“ใช่ขอรับ” ฉางกวงหันไปมองหน้าเจียงหวง อีกฝ่ายก็สบตากันอย่างมึนงงไม่เข้าใจว่าเเล้วเกี่ยวกับพวกเขาอย่างไร
“พวกเจ้าคงสงสัยสินะว่าทำไม ก็เพราะเขาฝากฝังให้ข้าฝึกพวกเจ้าเยี่ยงไรเล่า” คล้ายกับคาดเดาความคิดของพวกเขาได้ หัวหน้าสมาคมอักขระเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
ฉางกวงได้ยินเช่นนั้นสีหน้าดูอ่อนเเรงลงอย่างเห็นได้ชัด ส่วนเจียงหวงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เเม้สีหน้าจะเรียบเฉย เเต่ในใจก็อดจะรู้สึกระอากับอาจารย์ของตนอย่างห้ามไม่ได้ ทั้งสองจึงพยักหน้าตอบรับอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
“อ้อ เเล้วก็มีอีกเรื่องหนึ่ง…” เเววตาของหัวหน้าสมาคมเเฝงเเววหยอกเย้า ทำให้ฉางกวงอดรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาในใจอย่างห้ามไม่ได้
“อาจารย์ของพวกเจ้าบอกกับข้ามาว่า ถ้าจะให้ดีขอให้พวกเจ้าเจอปิ๊ง ๆ เร็ว ๆ เข้านะ เเถมกำชับมาด้วยว่าศิษย์หญิงสมาคมค่ายกลเด่นไม่เเพ้เเม่สาวสมาคมปรุงยาเลย” ชายวัยกลางคนน้ำเสียงกลั้นขำอย่างสุดความสามารถ มองทั้งสองอย่างปลงอนิจจัง
