เสียงเกียจคร้าน
“เเล้วยาที่ข้าและเจียงหวงได้มาเมื่อวานหล่ะ ไม่ใช่ฝีมือท่านหรอกรึ” ฉางกวงถึงในใจจะรู้สึกหงุดลหงิดขึ้นมาไม่น้อย เเต่ภายนอกก็ถามไปด้วยความสงสัย
“เจ้าไม่คิดเลยรึ ว่าอาจเป็นศิษย์ที่เห็นเจ้า เเล้วเกิดปิ๊งๆ มีใจให้เจ้านำยามาส่งให้คนในใจของตนก็ได้นี่”
อาจารย์อาวุโสพูดด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า สีหน้าขบขัน คล้ายกลั้นหัวเราะอย่างยากลำบาก
“ถ้าข้าถามมากไปกว่านี้คงเป็นบ้าไปก่อนเเน่ งั้นไม่ถามละก็ได้” ฉางกวงยอมเเพ้จากใจจึงกล่าวออกไปว่า
“ศิษย์เข้าใจคำชี้เเนะผู้อาวุโสเเล้ว”
เเขกวัยกลางคนพยักหน้า พลางดื่มน้ำไปด้วย
เจียงหวงก็ยังคงนอนนิ่งสงบฟังอย่างตั้งใจ
“เอาหล่ะ วันนี้พอเเค่นี้ก่อนเเยกย้ายกันได้” พูดจบอาจารย์อาวุโสพลันหายตัวไปดั่งสายฟ้าฟาด โต๊ะเเละอื่นๆก็หายไปด้วยเช่นกัน
