หลังจากที่เเยกย้ายกันเเล้ว ฉางกวงก็เดินกลับมายังเรือนของตนด้วยสภาพสะบักสะบอม เดินเข้าไปตามปกติ
“นั่นมัน…” ฉางกวงเห็นว่ามีขวดยาสีใสด้านในมีเม็ดยาสีขาวหิมะอยู่ 1 เม็ดวางอยู่ สีหน้าตกตะลึงชั่วครู่
พอตั้งสติได้จึงหยิบขึ้นมาดู ครุ่นคิดอยู่สักพักก็ไม่ได้คำตอบ จึงพับเก็บไว้ก่อน
ไปพักผ่อนตนเอง ผ่านไปพักใหญ่เขาจึงเริ่มฝึกตน
“เอาละไหนๆก็ได้ยามาละ เริ่มเลยละกัน” ฉางกวงไม่รอช้า หยิบยาสีขาวหิมะปรอทออกจากขวด พลางกลืนไปอย่างรวดเร็ว
พลางตั้งสมาธิ รวบรวมสมาธิไปยังจุดศูนย์กลางตนเอง โอสถก็ออกฤทธิ์ดังเดิม ความเย็นค่อยๆเเผ่ออก เริ่มจากตัวยาไปทั่วร่างกาย
พอเจอกับปราณไฟเหมันต์ ก็หายไปอย่างรวดเร็ว ถึงเเม้ว่าพลังปราณของเขาจะยังอยู่ที่ขั้นเดิมก็ตาม เเต่เขารู้สึกได้ว่าวิชา’ประกายเหมันต์’ สมบูรณ์ขึ้นไม่น้อยดั่งเจอชิ้นส่วนที่ขาดหายไป สีหน้าเขาจึงดูมีความสุข คิดในใจว่าพรุ่งนี้เจ้าเเขกนั่นต้องได้รับรู้ความร้ายกาจของข้าซะบ้าง หารู้ไม่ว่าในเงามืดนั้น มีเงาตะคุ่มตะคุ่ม กำลังจ้องมองทั้งฉางกวงเเละเจียงหวงอย่างลึกล้ำ มุมปากพลันปรากฎรอยยิ้ม
พอเห็นทั้งฉางกวงเเละเจียงหวงฝึกเสร็จ เงานั้นหายไปอย่างภูติผี ไม่มีใครสัมผัสได้เเม้เเต่น้อย
วันรุ่งข
