างใจเถิด นายหญิงจะต้องกลับมาอย่างแน่นอน มีครั้งใดบ้างที่นายหญิงจัดการไม่ได้ พวกเราเองก็ต้องทำเรื่องที่นายหญิงสั่งเอาไว้ให้ดี”
ป๋ายจีเป็นพี่ใหญ่ นางย่อมต้องปลอบโยนพวกน้องๆ ทั้งสอง
แต่แน่นอนว่านางเองก็รู้สึกทรมานและเป็นห่วงหลินเมิ้งหยายิ่งนัก
ถึงแม้จะเป็นห่วง ทว่าเรื่องที่ต้องทำก็ต้องจัดการให้ดี
ป๋ายซ่าวและป๋ายจื่อระงับความกังวลของตนเอง ก่อนจะพยักหน้าลง
นายหญิงบอกเอาไว้ว่านางจะสามารถกลับมาได้ในเร็ววันหรือมิเช่นนั้นก็ขึ้นอยู่กับพวกนางทั้งสามแล้ว
“กลับไปกันเถิด ทุกคนไปทำงานของตัวเองให้เรียบร้อย อีกไม่นานนายหญิงก็จะกลับมาแล้ว ช่วงนี้ทุกคนจงระมัดระวังให้ดี อย่าให้คนนอกหาโอกาสสร้างปัญหาได้เข้าใจหรือไม่ ?”
ป๋ายซ่าวกลับมามีท่าทีเหมือนก่อนอย่างรวดเร็ว พวกผอจื่อล้วนขานรับ
“เจ้าค่ะ”
ทุกคนแยกย้ายกันไป แม่นางทั้งสามเองก็แยกย้ายไปทำหน้าที่ของตนเองเช่นเดียวกัน
รถม้าสั่นโคลงเคลง เมื่อรถม้าวิ่งออกมาได้ไกลสักระยะแล้ว หลินเมิ้งหยาจึงแอบแหวกผ้าม่านออกดู
ตอนนี้คนที่ยืนอยู่หน้าประตูจวนแยกย้ายกันไปหมดแล้ว
นางรู้ดีว่าสาวใช้ของตนเองสามารถจัดการงานได้อย่างมิขาดตกบกพร่อง
“พวกนางเริ่มเหมือนเจ้าขึ้นทุกวัน”
น้อยครั้ง
