นักที่จะได้ยินคำชมผู้อื่นจากปากหลงเทียนอวี้
หลินเมิ้งหยายิ้มกว้าง สายตาเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจ
“แน่นอนเพคะ ก็ใครเป็นผู้สั่งสอนกันเล่า หลังจากพวกเราออกจากเมืองหลวงแล้ว ท่านอาจารย์และเซียวยี่ซินจะตามไปรวมตัวกับพวกเราในอีกสามวัน แต่จะถูกคนสอดแนมจับได้ก่อนหรือไม่นั้น เรื่องนี้ขึ้นอยู่กับท่านอ๋องอวี้แล้วนะเพคะ”
หลินเมิ้งหยามองเขาด้วยสายตาซุกซน
หลงเทียนอวี้เลิกคิ้วขึ้นสูง ดูเหมือนนางจะกำลังทดสอบเขา
ดี เขาจะปล่อยให้ชายาของตนเองผิดหวังได้อย่างไร
“เข้ามา”
เอ่ยเสียงขรึมแต่กลับอารมณ์ดี
หลินเมิ้งหยาหยักยิ้มมองแผนการของเขา
ออกคำสั่งกับลูกน้องสองสามคำ แต่เขากลับทำเพียงขยับรูปปากโดยไม่ส่งเสียง !
หลินเมิ้งหยารู้สึกขุ่นเคืองไม่น้อย นางมีประสาทการได้ยินดีกว่าคนทั่วไป แต่หลงเทียนอวี้กลับจงใจใช้วิธีนี้กลั่นแกล้งนาง
แม้ลูกน้องจะพยักหน้ารับคำสั่ง แต่หลินเมิ้งหยากลับไม่ได้ยินสิ่งใดทั้งสิ้น
สุดท้ายลูกน้องก็จากไป หลงเทียนอวี้แสดงสีหน้าดั่งผู้เหนือกว่า
หลินเมิ้งหยามองเขา หัวใจรู้สึกราวกับถูกแมวข่วน
“เมื่อครู่พระองค์พูดอะไรกับเขาหรือเพคะ ?”
สุดท้ายก็ไม่อาจกักเก็บความสงสัยเอาไว้ได้จึงเอ่ยถาม
หลงเทียนอวี้กลับยิ้ม
