ระบาดเสียชีวิต
เหตุเพราะการติดโรคระบาดเป็นเหตุการณ์สุดวิสัยมิใช่หรือ ?
ดังนั้นเมื่อคิดได้เช่นนี้ พวกคนสะกดรอยจึงไม่ทำอะไรบุ่มบ่าม
แต่หลงเทียนอวี้ไม่เหมือนกัน เวลาเพียงหนึ่งวันเท่านั้น ท่านอ๋องกลับไล่เก็บกวาดคนสะกดรอยเหล่านั้นจนสิ้นซากอย่างอารมณ์ดี
“ด้านหลังมีคนสะกดรอยตามมาแล้ว เจ้าระวังให้ดี”
บนอานม้าสีแดง หลินเมิ้งหยานั่งอยู่ภายในอ้อมกอดของหลงเทียนอวี้อย่างอารมณ์ดี มือกำเสื้อที่แผงอกของเขาแน่น ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มซุกซน
แม้จะเอ่ยว่าหลงเทียนอวี้กำลังเดินทางไปยังพื้นที่โรคระบาด แต่เขากลับเหมือนกำลังไปเที่ยวแถบชานเมืองเสียมากกว่า
คราวนี้มีรถม้าในขบวนเพียงสองคัน ยิ่งไปกว่านั้นยังมีคนสนิทของเขาเป็นผู้ขับ
คนเหล่านี้มีวิทยายุทธ์ระดับสูง ยิ่งไปกว่านั้นยังรู้ใจหลงเทียนอวี้ ขอเพียงเขาออกคำสั่ง พวกเขาย่อมรู้ได้ทันทีว่าต้องทำเช่นไร
อย่างเช่น…..
“เอ๋ ? คนเล่า ? เมื่อครู่ยังเห็นพวกเขาเข้าไปในป่าอยู่เลยมิใช่หรือ เหตุใดจึงหายไปแล้วเล่า ?”
ผู้สะกดรอยคนที่หนึ่งมองลึกเข้าไปในป่าด้วยสายตาตกตะลึง
ทั้งที่ลูกน้องของเขาเห็นเช่นนั้น แต่เพราะเห็นใดเขาจึงไม่เห็นแม้แต่เงา
“เจ้าสายตาฝ้าฟางหรือไม่ ?”
ผู้สะกดรอยคนที่สองช่วยกันมองหา
