แต่กลับมองไม่เห็นสิ่งใด
นี่หรือพวกเขาเห็นผีในเวลากลางวันแสกๆ ?
ทั้งสองช่วยกันออกค้นหา พวกคนที่แอบซ่อนตัวอยู่ก็ช่วยหาด้วยเช่นเดียวกัน
แต่ไม่ว่าพวกเขาจะหาเช่นไรก็ไม่พบร่องรอยของอ๋องอวี้
พวกเขามองไม่ผิดแน่ แต่เพราะเหตุใดอยู่ๆ เขาจึงหายตัวไปได้เล่า ?
“หรือจะไปทางอื่น ?”
ผู้สะกดรอยคนที่สามเอ่ยด้วยความสงสัย เขายกมือขยี้ตา
แปลก เขาเองก็เห็นว่ารถม้าแล่นมาทางนี้นี่นา
เป็นไปไม่ได้ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ?
คนสะกดรอยเริ่มเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ สุดท้ายในป่าแห่งนี้ก็มีคนสะกดรอยราวยี่สิบสามสิบคน
พวกเขาพยายามแหวกหญ้าหาเบาะแสจนเหล่ากระต่ายป่าล้วนตื่นตกใจ
แต่ถึงแม้จะเป็นเช่นนี้ ทว่าพวกเขายังคงหาตัวหลงเทียนอวี้และหลินเมิ้งหยาไม่พบ
“ดู พวกเขาอยู่ที่นั่น !”
หลังจากที่ผู้สะกดรอยคนที่หนึ่งเกือบจะหมดแล้ว คนที่กำลังตามหาพลันปรากฏตัวที่ด้านนอกป่า
ทุกคนล้วนถอนหายใจ แต่คำถามใหม่กลับเกิดขึ้นอีกครั้ง
พวกเขาไปซ่อนตัวที่ใดมา ?
หลินเมิ้งหยาและหลงเทียนอวี้พลิกตัวลงจากหลังม้า ดวงตาเปล่งประกายคู่นั้นกะพริบปริบๆ ขณะมองเข้าไปในป่า
