เมื่อถูกลูกศิษย์ของตนเองหยอกเย้า ป๋ายหลี่รุ่ยจึงแกล้งกระแอมไอแม้ใบหน้าจะแดงก่ำแล้วก็ตาม จิ้งจอกน้อยเจ้าเล่ห์อย่างหลินเมิ้งหยายิ้มกว้าง
“เอาล่ะ แค่เห็นว่าท่านสบายดีข้าก็วางใจแล้ว จริงสิ เหตุใดท่านอาจารย์จึงตกหลุมพรางของผู้อื่นได้เล่า ?”
ก่อนหน้านี้นางต้องรีบออกเดินทาง ดังนั้นจึงยังไม่ได้ตามสืบเรื่องบางอย่าง
แต่เมื่อลองนึกทบทวนดูแล้ว ท่านอาจารย์เป็นปรมาจารย์ทางด้านยาพิษ แม้จะอยากเพาะเลี้ยงของสิ่งนั้น แต่ก็ไม่น่าถลำลึกจนไม่รู้ตัว
หากนางรู้ตัวช้ากว่านี้ ท่านอาจารย์จะต้องพบกับความทรมานอย่างแสนสาหัสเป็นแน่
คนที่ศึกษาพิษมาทั้งชีวิต แต่กลับต้องถูกทำลายเพราะยาพิษ เพียงได้ยินแค่นี้ก็รู้สึกว่าช่างเป็นเรื่องน่าขบขันที่สุดในใต้หล้าแล้ว
“อันที่จริงข้าเองก็ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดจึงตกอยู่ในกลอุบายของผู้อื่นได้ จนกระทั่งตอนนี้ข้ายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าของสิ่งนั้นมาอยู่ในห้องข้าได้อย่างไร”
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ ป๋ายหลี่รุ่ยแสดงสีหน้าสับสนอย่างเห็นได้ชัด
ชิ้นส่วนความทรงจำนั้นถูกทำลายลงไปแล้ว นับตั้งแต่วันที่เขากลับมามีสติอีกครั้ง ไม่ว่าจะคิดเช่นไรก็คิดไม่ออก
หากยังเป็นเช่นนี้ เรื่องที่ผ่านมาคงถูกลบเลือนไปในไม่ช้า
หลินเม
