้าค่ะ”
แม้หลินเมิ้งหยาจะกังวล แต่นางก็มักมีเหตุผลเสมอ
หากยาเซินเซียนซ่านแพร่ระบาดออกไป เกรงว่าบ้านเมืองคงล่มสลาย
นางจำต้องเตรียมการรับมือเอาไว้
ป๋ายหลี่รุ่ยเองก็รู้ถึงความสำคัญของเรื่องนี้ เหตุเพราะความรู้สึกผิดในหัวใจ ดังนั้นเขาจึงพยักหน้ารับคำหลินเมิ้งหยา ก่อนจะเริ่มลงมือหาทางถอนพิษยาเซินเซียนซ่าน
ทว่าหลินเมิ้งหยากลับรั้งเขาเอาไว้
นางยังต้องการคำแนะนำของท่านอาจารย์เกี่ยวกับโรคระบาด
“ว่าอย่างไรนะ ? บนโลกนี้มียาพิษน่าพิศวงเช่นนี้ด้วยหรือ ? ซ้ำยังเกิดที่หยุนโจว ? ไม่ได้การ ไม่ได้การแล้ว !”
หากเอ่ยว่ายาเซินเซียนซ่านทำให้ป๋ายหลี่รุ่ยรู้สึกผิด เช่นนั้นความจริงของการเกิดโรคระบาดในหยุนโจวก็ทำให้ความอดทนของเขาขาดผึง
ทุกสายอาชีพล้วนมีบรรทัดฐานของตนเอง แม้จะเป็นวิชาแพทย์พิษก็ตาม ทุกอย่างล้วนมีข้อจำกัดที่ต้องปฎิบัติตาม
หากใครฝ่าฝืน ผู้นั้นต้องได้รับโทษ !
“ข้าเองก็คิดเช่นนั้น ได้ยินมาว่าตอนนี้พิษชนิดนี้ทำให้หยุนโจวกลายเป็นนรกบนดินไปแล้วเจ้าค่ะ ท่านอาจารย์ ข้าอยากไปดูด้วยตัวเอง หากมีคนทำเรื่องเช่นนี้จริง ข้าจะขุดเขาออกมาให้ได้”
หมอพิษทุกคนล้วนเปรียบเหมือนเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน
อย่างน้อยพวกเขาก
