เพียงแต่หากท่านไม่ได้เผยแพร่ออกไป เช่นนั้นเหตุใดสูตรยาจึงตกไปอยู่ในมือพวกเขาได้เล่า ?”
ยาพิษส่วนใหญ่มักไหลเวียนไปตามกระแสเลือด แต่ยาเซินเซียนซ่านสูตรนี้คล้ายกับสูตรยาที่ท่านอาจารย์เคยปรุงขึ้นมามาก
ดังนั้นหลินเมิ้งหยาเองก็มีความคิดเห็นเช่นเดียวกับท่านอาจารย์ ยาเซินเซียนซ่านที่ถูกใช้ในปัจจุบันจะต้องเป็นสูตรยาเก่าของท่านอาจารย์อย่างแน่นอน
ขอเพียงรู้ว่าตอนนั้นท่านอาจารย์มอบสูตรยาให้กับใคร บางทีนางอาจหาถ้ำของพวกกลุ่มจู๋หลงเจอก็เป็นได้
“ครั้งนั้นมีเพียงผู้เดียวที่ได้เห็นสูตรยาของข้า แต่คนผู้นั้นตายไปแล้ว ข้าเป็นคนฝังเขาเองกับมือ ดังนั้นข้าคิดว่าเขาคงนำสูตรยาไปให้ผู้อื่นอยู่หลายหน”
แววตาของป๋ายหลี่รุ่ยเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกผิด
นี่เป็นอดีตของท่านอาจารย์ และอาจเป็นบาดแผลในหัวใจของเขา ดังนั้นหลินเมิ้งหยาจึงไม่อยากขุดคุ้ยสิ่งใดขึ้นมาอีก
“ในเมื่อเป็นสูตรยาของท่านอาจารย์ เช่นนั้นท่านอาจารย์สามารถคิดค้นยาถอนพิษได้หรือไม่เจ้าคะ ? อาการเสพติดสามารถใช้กำลังใจในการยืดระยะเวลาออกไปได้ แต่ยาพิษชนิดนี้กำจัดออกไปยากยิ่ง มันสามารถควบคุมคนได้ง่ายเพียงพลิกฝ่ามือ ข้าเกรงว่าจะมีคนใช้ประโยชน์จากมันเจ
