ไม่รอด เช่นนั้นราษฎรที่ไม่รู้เรื่องอันใดด้วยเล่า ?”
เมื่อถูกลูกศิษย์ของตนเองตำหนิ ป๋ายหลี่รุ่ยก็ยิ่งรู้สึกผิด
รีบหยักยิ้มก่อนจะอธิบายให้หลินเมิ้งหยาฟัง
“ไม่มีทาง ! สูตรยาของข้าล้วนมีแต่สมุนไพรราคาแพง คนธรรมดาไม่มีทางใช้มันได้ ยิ่งไปกว่านั้นข้าเองก็ไม่ได้เผยแพร่ออกไป แปลกยิ่งนัก ข้าทำลายสูตรยานี้ไปแล้วแท้ๆ เหตุใดจึงยังเล็ดลอดออกไปได้เล่า ?”
แม้จะโกรธแต่ก็ไม่มีประโยชน์ อันที่จริงในสมัยโบราณมีขีดจำกัดด้านเทคโนโลยี ดังนั้นคนส่วนใหญ่จึงไม่รู้จักความอันตรายของยาพิษ
ทว่าในสมัยปัจจุบันยาพิษบางประเภทกลับกลายเป็นที่นิยมอย่างเช่นยาเสพติด
หลินเมิ้งหยาเป็นหมอ ยิ่งไปกว่านั้นยังข้ามภพมาจากยุคปัจจุบัน ดังนั้นนางจึงรังเกียจของที่ทำร้ายมนุษย์เช่นนี้
มีครั้งหนึ่งที่นางได้เห็นพวกคนเสพยาตายอย่างทรมานต่อหน้าต่อตา
ภรรยาของชายคนนั้นผิดหวังเสียใจ จากนั้นจึงพาลูกชายลูกสาวของตนเองกระโดดตึกลงมาจากชั้นยี่สิบ
ภาพอันน่าเวทนาเหล่านั้นทำให้นางกินไม่ได้นอนไม่หลับเป็นเวลาหลายวัน
ดังนั้นเมื่อได้ยินชื่อของสิ่งนี้ ยิ่งไปกว่านั้นยังได้รับรู้ว่าอาจารย์ของตนเองเป็นผู้สร้างมันขึ้นมา นางจึงวู่วามจนเกินไป
“ขออภัยเจ้าค่ะ ข้า…ข้าไม่ได้ตำหนิท่าน
