ป๋ายหลี่รุ่ยเปล่งประกาย
รีบสั่งให้หลินเมิ้งหยาบอกส่วนผสมและสรรพคุณของยาออกมา
แต่หลังจากที่เขาได้ยินจบ หัวคิ้วพลันขมวดมุ่น ก่อนที่จะนิ่งเงียบไป
“ท่านอาจารย์รู้จักยาชนิดนี้หรือ ?”
มองสายตากระสับกระส่ายไม่เป็นธรรมชาติของท่านอาจารย์ หลินเมิ้งหยาจึงเอ่ยถามออกมาอย่างไม่อาจอดกลั้น
แต่กลับได้เห็นรอยยิ้มเชิงขอโทษของป๋ายหลี่รุ่ย จากนั้นจึงได้ยินเสียงอ้ำอึ้งของเขา
“อันที่จริงข้าเป็นคนคิดค้นสูตรยาเซินเซียนซ่านนี้ด้วยตนเองเมื่อสิบห้าปีก่อน หรืออาจเรียกได้ว่าสูตรยาพิษชนิดนี้ถูกดัดแปลงมาจากสูตรยาเก่าของข้า แต่สูตรยาใหม่นี้รุนแรงกว่าสูตรยาของข้าหลายเท่า ตอนนั้นข้าปรุงมันขึ้นมาใช้กับพวกสหายหยิ่งผยองเหล่านั้น ในสูตรยามีสมุนไพรที่สามารถช่วยเพิ่มความแข็งแรงให้ร่างกายของมนุษย์ แต่สูตรยาใหม่นี้ทิ้งยาสมุนไพรเหล่านั้นไป ซ้ำยังใส่ยาพิษเข้าไปอีกไม่น้อย ดังนั้นจึงไม่อาจถอนพิษได้ง่ายๆ”
ท่านอาจารย์เป็นคนคิดค้นยาเซินเซียนซ่าน ?
ดวงตาหลินเมิ้งหยาเบิกกว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อ
“ท่านอาจารย์เลอะเลือนไปแล้วหรือ ของสิ่งนี้เป็นยาพิษนะเจ้าคะ หากถูกนำไปใช้อย่างแพร่หลายคงทำลายผู้บริสุทธิ์จำนวนมาก ! ขนาดหลงเทียนอวี้ยังเกือบจะเอาตัว
