ิตเช่นพวกเขาอยู่ได้อย่างไร !
“เกรงว่าคนที่ทำร้ายอิงฮวาจะถูกกำจัดไปแล้ว แม้พวกเราจะเจอหลักฐาน แต่ก็ไม่อาจทำสิ่งใดได้”
หลินเมิ้งหยาเข้าใจความรู้สึกของหลงเทียนอวี้ดี มือเล็กวางลงบนมือหนาที่กำลังกำหมัดแน่น
ดันตัวเขานั่งลงบนเก้าอี้ ก่อนจะนวดฝ่ามือที่กลายเป็นสีแดงของเขา
“นางก็มีศักดิ์เป็นแม่ของอิงฮวา ! เขาเองก็มีศักดิ์เป็นพี่ชายของอิงฮวา ! แม้พระสนมเสียนเฟยจะต้องการขึ้นครองตำแหน่งแทนหมู่เฟยของข้าเพื่อต่อสู้กับนาง แต่นางก็ไม่ควรใช้วิธีเช่นนี้ !”
หลงเทียนอวี้ส่งเสียงเย็น ดวงตาสีดำคมกริบเย็นชาดุจน้ำแข็ง
เมื่อเห็นน้องชายของตนเองเกือบต้องตายไปต่อหน้า เขารู้สึกเดือดดาลเสียยิ่งกว่าตอนที่ตนเองถูกทำร้ายเสียอีก
ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ !
หลินเมิ้งหยาอึ้งงัน เพราะเหตุนี้หลงเทียนอวี้จึงไม่ได้คัดค้านเรื่องการมาอยู่จวนอวี้ของหลงอิงฮวา
อีกทั้งยังกำชับนางให้ดูแลหลงอิงฮวาให้ดี
ทั้งหมดก็เพราะพระสนมเสียนเฟยให้ความร่วมมือกับพวกเขาสองพ่อลูกเพื่อแสดงละครนั่นเอง !
