กว่านี้
“พวกเจ้าอย่าได้โทษตัวเองไปเลย ข้าคิดว่าที่พวกเขาเลือกลงมือในวันนี้ก็เพราะอิงฮวาเพิ่งมาถึงเป็นวันแรก งานพวกเราเองก็มีมากมาย ดังนั้นจึงเหมาะแก่การลงมือ จากนี้ไปพวกเจ้าจงระมัดระวังให้ดี หัวใจคนเรายากแท้หยั่งถึง เช่นนั้นต้องป้องกันเอาไว้”
ป๋ายจีและป๋ายซ่าวสบตากัน คาดว่าพวกนางคงคิดเห็นเช่นเดียวกัน
นายหญิงพูดถูกแล้ว หัวใจคนเรายากแท้หยั่งถึง
แม้พวกคนรับใช้จะแสดงท่าทีจงรักภักดีต่อนายหญิง แต่หากมีของล่อตาล่อใจ เช่นนั้นจะมั่นใจได้อย่างไรว่าพวกเขาจะไม่แปรพักตร์
“มามา ข้าขอฝากอิงฮวาไว้กับท่านด้วย”
เถียนมามาพยักหน้าลงก่อนจะถอนหายใจ เกรงว่านางคงหวนนึกถึงช่วงเวลาที่ต้องปกป้องหลินเมิ้งหยาและพี่ชายอย่างแน่นอน
มองตามเถียนมามาและป๋ายจีที่อุ้มหลงอิงฮวากลับไปที่ห้อง
หลินเมิ้งหยามองผงยาตรงหน้าก่อนจะดำดิ่งสู่ห้วงความคิด
ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใครเป็นผู้วางยา แต่ตกลงแล้วพระสนมเสียนเฟยกำลังทำอะไรกันแน่ เหตุใดฮองเฮาและไท่จื่อจึงทำร้ายหลงอิงฮวาได้โดยไม่สนใจวิธีการเช่นนี้ ?
สีหน้าเคร่งขรึมลง ในที่สุดหลงเทียนอวี้ก็เดินเข้ามา
คนพวกนั้นบังอาจลงมือภายใต้ขนตาของนาง
ต้าจิ้นแห่งนี้จะยอมปล่อยให้มีคนโหดเหี้ยมอำมห
