เขาจะรู้สึกเจ็บใจมากเท่าไร
ทว่าแม้แต่ฮ่องเต้ยังต้องอดทน ฉะนั้นหลงเทียนอวี้จึงทำเช่นเดียวกัน
“ไท่จื่อ…เอาแต่ใจยิ่งนัก เท่าที่ดูจากการแสดงออกของเขา หม่อมฉันคิดว่าเขาจะต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องโรคระบาดในคราวนี้อย่างแน่นอน มิเช่นนั้นเขาคงไม่ร้อนใจถึงขั้นกดดันฐานะของพระองค์เพราะหาความผิดจากพระองค์ไม่เจอ แต่เพราะเสด็จพ่อต้องการส่งพระองค์ไปยังหยุนโจว ดังนั้นเขาจึงไม่อาจคัดค้านได้อีก”
หลินเมิ้งหยาวิเคราะห์ได้อย่างถูกต้อง หลังจากหลงเทียนอวี้ขอโทษอีกฝ่ายแล้ว ฮ่องเต้รีบรับสั่งให้เขาเป็นผู้เดินทางไปรักษาโรคระบาดในคราวนี้
ดังนั้นไท่จื่อจึงไม่อาจคัดค้านได้อีก
เกรงว่าตอนนี้ฮองเฮาคงมีใจอยากฆ่าเจ้าคนไร้ประโยชน์นี่ขึ้นมาบ้างแล้ว
ทว่าการไปยังเขตโรคระบาดของพวกเขาเปรียบดั่งดาบสองคม เกรงว่าคนเหล่านั้นจะต้องอยากให้พวกเขาอยู่ที่นั่นตลอดไปอย่างแน่นอน
ก็ดี หลังจากต้องพ่ายแพ้ให้กับกลุ่มจู๋หลงหลายครั้งหลายหน หัวใจของนางก็มีโทสะไม่น้อย
นางหวังเหลือเกินว่าจะมีวันที่นางได้รับชัยชนะเพื่อชะล้างความมัวหมองในใจ
“ใช่แล้ว ข้าย่อมรู้เรื่องนี้ดี จริงสิ หากอิงฮวามาอยู่ที่จวนของพวกเรา เช่นนั้นพี่สะใภ้เช่นเจ้าคงต้องเหนื่อยมากขึ้นกว่
