ัยเยาว์หล่อเหลาสง่างามมากเพียงใด
แต่เมื่อเทียบกับตอนที่พระองค์ยังสลบไสลไม่ฟื้นคืนสติ ตอนนี้พระองค์ซูบผอมลงมาก ทว่าแววตากลับเปี่ยมไปด้วยความฉลาดเฉลียวทำให้คนมองยากจะรับมือ
เมื่อเทียบหลงเทียนอวี้กับฮ่องเต้ หลงเทียนอวี้มิต่างอันใดจากสุนัขป่าที่เพิ่งกลายเป็นผู้ใหญ่
พระองค์ทรงเด็ดเดี่ยวยิ่งนัก
“เรื่องของเจ้ากับอวี้เอ๋อร์เกิดขึ้นเพราะความวุ่นวายของคนเหล่านั้นในขณะที่เจิ้นยังป่วยอยู่ แต่อวี้เอ๋อร์มีวาสนายิ่งนัก เจิ้นจะชดเชยให้พวกเจ้าสกุลหลินอย่างแน่นอน”
แม้จะได้ยินเช่นนี้ แต่หลินเมิ้งหยาก็ไม่รู้สึกเดือดดาล
พระองค์เป็นถึงประมุขของแผ่นดิน อันที่จริงฮ่องเต้ไม่จำเป็นต้องอธิบายสิ่งใดกับนางเลยด้วยซ้ำ ดังนั้นเมื่อได้ยินคำพูดเช่นนี้ นางและสกุลหลินจะมีโทสะต่อพระองค์ได้เช่นไร
“เสด็จพ่อรับสั่งเกินไปแล้ว หม่อมฉันมิกล้าน้อมรับเพคะ”
หลินเมิ้งหยาแสดงท่าทางว่านอนสอนง่าย เมื่อฮ่องเต้แห่งต้าจิ้นเห็นว่าลูกสะใภ้รู้ความเช่นนี้จึงผงกศีรษะลง
ไม่ผิดแน่ นางเกิดในสกุลหลิน ดังนั้นจึงแตกต่างจากสตรีคนอื่น
ราวกับตัดสินใจอะไรบางอย่างได้แล้ว
“เจิ้นได้ยินอวี้เอ๋อร์เล่าว่าเจ้ามีวิธีแก้ไขเรื่องโรคระบาดในคราวนี้ วันนี้ที่เรียกตัวเจ้ามาก็เพราะเจิ้นอ
