าหยกลงบนโต๊ะ ก่อนจะส่งสายตาให้ทั้งสองเข้าไปมองใกล้ๆ
เมื่อหลินเมิ้งหยาเดินเข้าใกล้จึงได้เห็นรอยแดงเป็นเส้นๆ บนตราหยกอันนี้ ยิ่งไปกว่านั้นยังมีรอยดำเล็กๆ อยู่หลายแห่ง
ลายเส้นเหล่านั้นไม่มีจุดเริ่มต้นหรือจุดจบ หลังจากหลินเมิ้งหยาไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง นางจึงรู้ว่าของสิ่งนี้เหมือนกับแผนที่ขนาดเล็ก !
ใช้ระบบเซินหนงแสกนของสิ่งนี้เอาไว้ ทว่าตอนนี้หลินเมิ้งหยายังคงไม่รู้ว่าลวดลายบนตราหยกชิ้นนี้คืออะไรกันแน่
“เสด็จพ่อ นี่คือ…ตราหยกประจำตัวของพระอัยกามิใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ ? เหตุใดจึงกลายเป็นเช่นนี้ ?”
หลงเทียนอวี้อึ้งงัน แม้คนอื่นจะไม่รู้จักสิ่งนี้ แต่เขารู้จักมันดี
ครอบครัวของหมู่เฟยและเสด็จปู่ล้วนมีความเกี่ยวดองกัน ดังนั้นพระอัยกาจึงดีต่อเขามาก
พระอัยกาเลี้ยงดูเขาในตำหนักของพระองค์ ดังนั้นเขาจึงได้เห็นของสิ่งนี้อยู่หลายหน
แต่พระอัยกาเก็บของสิ่งนี้เอาไว้ข้างกายเสมอและไม่นำมันออกมาให้ใครเห็นง่ายๆ
ดังนั้นเขาจึงไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดเสด็จพ่อจึงนำมันออกมาเช่นนี้
ถอนหายใจ สีหน้าที่เคยผ่อนคลายของฮ่องเต้มีความหม่นหมองปนอยู่หลายส่วน
มือหนาลูบไล้ตราหยกเบาๆ จากนั้นจึงดันตราหยกชิ้นนั้นเข้าหาหลงเทียนอวี้
“ตราหยก
