ใดกันเจ้าคะ ? ข้ายังจำเรื่องแม่นางเจียงหรูฉินได้ไม่เคยลืม แค้นใจยิ่งนัก !”
ป๋ายจื่อส่งเสียงเดือดดาลร้องห้าม ใบหน้าเรียวเล็กรูปไข่บูดบึ้งไม่น่ามอง
ใครก็ตามที่บังอาจรังแกนายหญิง นางไม่มีวันปล่อยไปอย่างแน่นอน !
ใช่ว่าเถียนมามาจะไม่เอ็นดูเด็กๆ ของตนเอง แต่เพื่อรักษาชื่อเสียงของหลินเมิ้งหยา บางเรื่องจึงไม่อาจมองข้ามได้
“เอาล่ะ พวกเจ้าพูดมีเหตุผล ป๋ายจื่อ ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นห่วงข้า อันที่จริงเถียนมามาก็คิดเห็นมิต่างไปจากเจ้า เพียงแต่พระสนมเต๋อเฟยพระองค์นี้จะมีความสำคัญเป็นอย่างยิ่งในภายภาคหน้า วันนี้พวกเราลองไปเยี่ยมนางสักหน่อยเถิด เจ้าเองก็พยายามระงับโทสะของตนเองสักหน่อย อะไรที่ควรทำก็ต้องทำ ทว่าพวกเรามิจำเป็นต้องรองรับโทสะของนางอีกต่อไปแล้ว”
หลินเมิ้งหยายิ้ม คำพูดของนางทำให้ป๋ายจื่อและเถียนมามางุนงง
นี่มัน…เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ?
จัดเก็บสิ่งของให้เรียบร้อย หลินเมิ้งหยาเปลี่ยนเป็นชุดกระโปรงสีแดงทับทิมปักดิ้นทองลายดอกโบตั๋น
เส้นผมตรงยาวนุ่มสลวยประดับไว้ด้วยอัญมณี แม้จะเป็นเวลายามค่ำคืนแล้ว แต่ทรงผมก็ยังคงหรูหราสง่างาม
ป๋ายจีและป๋ายจื่อถือโคมไฟส่องทางอยู่เบื้องหน้า เมื่อได้ผ่านเส้นทางที่คุ้นเคย หลินเมิ้งหยาอดห
