วนนึกถึงบรรยากาศที่ตนเองมาที่นี่ครั้งแรกไม่ได้
เวลาผ่านไปรวดเร็วยิ่งนัก หนึ่งปีที่ผ่านมาเปรียบดั่งสายน้ำรินไหลไม่มีวันหวนกลับ
แม้จะแต่งกายอย่างสง่างาม แต่ก็มิได้ใช้งานบ่าวไพร่มากนัก
นางมีศักดิ์เป็นลูกสะใภ้ของพระสนมเต๋อเฟย การแต่งกายนั้นไม่กระไร แต่หากมีคนห้อมล้อมมากเกินไปก็อาจจะถูกมองว่าหยิ่งยโสโอหังเอาได้ ดังนั้นข้างกายนางจึงมีเพียงสาวใช้ทั้งสามเท่านั้น
ภายในจวนอวี้ โดยเฉพาะหน้าประตูตำหนักหยาเสวียนมีทหารองครักษ์ยืนเฝ้าและเดินลาดตระเวนทุกชั่วยาม
ด้วยเหตุนี้ช่วงเวลาที่ผ่านมาทางฝั่งตำหนักหยาเสวียนจึงมิอาจสร้างปัญหาได้ คาดว่าฮ่องเต้จะต้องเดาเอาไว้แล้วอย่างแน่นอนว่าคนของฮองเฮาเป็นเช่นไร ฉะนั้นพระองค์จึงมีพระราชโองการกักบริเวณคนในตำหนักหยาเสวียนเอาไว้
เช่นนี้ก็ดี อย่างน้อยก็สามารถป้องกันมิให้ใครเข้ามาส่งข่าวได้
“รีบเปิดประตู ชายาอวี้ต้องการเข้าไปถวายพระพรพระสนมเต๋อเฟย”
ทันทีที่เดินถึงประตู ป๋ายจื่อรีบออกวิ่งแล้วเคาะประตูเบาๆ ก่อนจะร้องตะโกนบอกคนที่อยู่ภายใน
เสียงซุบซิบดังขึ้น ยิ่งไปกว่านั้นยังมีเสียงที่แสดงอาการตื่นตระหนก
คงไม่มีใครคาดคิดว่าชายาอวี้ที่เพิ่งเสด็จกลับจวนจะมาขอเข้าเฝ้าพระสนมเต๋อเฟยในเวลานี้
