“แกรก….” เสียงดังขึ้น ประตูพระจันทร์ของตำหนักหยาเสวียนถูกผอจื่อร่างกำยำแข็งแรงเปิดออก
แม้จะสวมชุดสีเทา แต่กลับสะอาดสะอ้าน
เมื่อได้เห็นหลินเมิ้งหยา นางรีบยอบตัวถวายคำนับ
“ถวายพระพรพระชายา ดึกแล้วแท้ๆ พระองค์ต้องเหนื่อยเสด็จมาถึงที่นี่อีก”
แม้น้ำเสียงจะเคร่งขรึม แต่ถึงกระนั้นก็มีความหวังดีอยู่หลายส่วน
ไม่ว่าใครในจวนต่างก็รู้ว่านายหญิงที่แท้จริงของจวนอวี้คือพระชายาในตำหนักหลิวซินผู้นี้
แม้พระสนมเต๋อเฟยจะน่าเกรงขาม แต่นางก็เป็นเพียงแขกเท่านั้น
คนที่มีไหวพริบย่อมต้องหาโอกาสประจบประแจงนายหญิงที่แท้จริง
“ข้ามาถวายพระพรเหนียงเหนียง เหนียงเหนียงบรรทมแล้วหรือไม่ ?”
หลังจากผ่านเรื่องราวมากมายในเมืองหลินเทียน อุปนิสัยของหลินเมิ้งหยาอ่อนโยนขึ้นกว่าเดิมหลายส่วน
น้อยครั้งนักที่จะเอ่ยวาจาหยาบคายกับคนรับใช้
น้ำเสียงอ่อนโยนดุจสายน้ำ ผอจื่อเฝ้าประตูจึงรู้สึกว่าตนเองได้รับความความโปรดปรานจากนายหญิงผู้นี้แล้ว
“ยังไม่นอนเจ้าค่ะ ยังไม่นอนเจ้าค่ะ เมื่อครู่เหล่าหนู่ยังได้ยินเสียงของแตกมาจากภายใน ตอนนี้เหนียงเหนียงถูกฮ่องเต้ลงโทษ ท่านอ๋องเองก็ขุ่นเคืองเหนียงเหนียง ดังนั้นนอกจากท่านน้าจิ้งเยว่แล้วจึงไม่มีใครกล้าเข้าใกล
