องหลินเทียนยังคงจดจำความงามของท่านแม่ได้
ยิ่งไปกว่านั้นทุกคนล้วนกล่าวว่านางมีใบหน้างดงามเหมือนมารดา
เพราะเหตุนี้เมื่อคนเหล่านั้นเห็นใบหน้าของนาง พวกเขาจึงมั่นใจว่านางเป็นลูกสาวของจั่วซูชิงอย่างแน่นอน
“ฮูหยินมิเพียงมีใบหน้างดงาม แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดคือหัวใจอันบริสุทธิ์และความฉลาดเฉลียว ยิ่งไปกว่านั้นยังมีพรสวรรค์ทางการแพทย์อีกด้วย ครั้งนั้นมีฮูหยินท่านหนึ่งคลอดลูกยากจึงตายไป ทั้งที่ศพถูกใส่โลงแล้ว แต่มารดาของท่านกลับบอกว่ามีวิธีช่วยชีวิตฮูหยินท่านนั้น ต่อมามารดาของท่านใช้ยาทำให้ฮูหยินท่านนั้นกลับมามีชีวิตอีกครั้ง ยิ่งไปกว่านั้นยังช่วยทำคลอดได้สำเร็จอีกด้วย สุดท้ายแม่ลูกก็ปลอดภัย แต่ทั้งที่ฮูหยินเป็นคนจิตใจโอบอ้อมอารีถึงเพียงนี้แท้ๆ ทว่าสุดท้ายแล้ว…เฮ้อ บางทีคงเป็นดั่งเช่นคำกล่าวที่ว่าหมอย่อมไม่อาจรักษาโรคของตนเองกระมัง”
แม่นมเถียนถอนหายใจ มือหยาบเหี่ยวย่นวางลงบนมือเล็กนุ่มนิ่มของหลินเมิ้งหยา
“เด็กน้อย ท่านอย่าได้โทษตัวเองไปเลย ก่อนที่มารดาของท่านจะจากไป นางเคยจับมือของข้าแล้วเอ่ยว่าข้าจะต้องอยู่จนเห็นท่านเติบโต ข้าจะต้องบอกท่านให้ได้ว่าคนที่นางรักที่สุดก็คือท่าน คุณชายและนายท่าน นางไม่เคยนึกเ
