สายลมบนถนนเซียนยังคงโหมกระหน่ำ ทว่าหลินเมิ้งหยาไม่รู้สึกหวั่นวิตกเหมือนอย่างคราวแรกที่ได้ผ่านมา
นางมีหลงเทียนอวี้ปกป้องดูแลอยู่ทางด้านหลัง ในที่สุดพวกเขาก็เดินทางมาถึงอีกฝั่งอย่างปลอดภัย
“นายหญิง !”
ทันทีที่เท้าเหยียบถึงฝั่ง เสียงตะโกนด้วยความปีติยินดีของป๋ายซ่าวพลันดังขึ้น
“ป๋ายซ่าว เจ้า…เจ้ามาได้อย่างไร ?”
ขณะเดียวกันหัวใจของหลินเมิ้งหยาพลันดีดตัวสูงขึ้นอย่างดีใจ ป๋ายซ่าวในชุดสีม่วงยืนอยู่ไม่ไกล แม้ร่างกายจะซูบผอมกว่าเดิมมาก แต่ใบหน้ากลับอิ่มเอิบชวนมอง
นางดีใจเสียจนรีบพุ่งตัวออกจากกลุ่มคนเหล่านั้น
ใบหน้ายังคงงดงามดั่งดอกฝูหรง หยาดน้ำตาสีใสรินไหลอาบแก้มก่อนจะหยดลงบนเสื้อผ้า
แม้พวกนางจะมีฐานะเป็นเจ้านายและสาวใช้ แต่ความรู้สึกที่มีให้มิต่างอันใดจากพี่น้องสายเลือดเดียวกัน
ป๋ายซ่าวรีบปรี่เข้ามาหาหลินเมิ้งหยา สายตากวาดขึ้นลงเพื่อสำรวจเจ้านายของตนเอง เมื่อพบว่าหลินเมิ้งหยาไม่ได้รับบาดเจ็บ นางจึงคว้ามือของหลินเมิ้งหยาแน่น ไม่ว่าจะพูดปลอบโยนนางเช่นไร นางก็มิยอมคลายมือออก
“ข้าเป็นห่วงท่านเหลือเกิน เมื่อเห็นว่าท่านไม่เป็นอะไร ข้าก็วางใจ ข้าไม่ได้เรื่องเองเจ้าค่ะ นายหญิงจึงต้องลำบากถึงเพียงนี้”
ป๋ายซ
