่าวเก็บก้อนสะอื้นไม่อยู่
แม้หลินเมิ้งหยาจะเป็นเจ้านายของนาง แต่อายุของหลินเมิ้งหยาน้อยกว่านางหลายปี ดังนั้นในสายตาของป๋ายซ่าว หลินเมิ้งหยาเปรียบดั่งน้องสาวแท้ๆ ของตน
แต่ไหนแต่ไรมานางมักเป็นฝ่ายดูแลผู้อื่นมาโดยตลอด ดังนั้นเมื่อได้ยินว่าหลินเมิ้งหยาได้รับบาดเจ็บสาหัส ความโศกเศร้าจึงยิ่งทวีคูณ
“เจ้าดูเถิด ข้ามิเป็นไรมิใช่หรือ ? หากข้ารู้ว่าใครปากมากพูดจาเลอะเทอะให้เจ้าได้ยิน ข้าจะลงโทษสถานหนัก ! เอาล่ะ ที่นี่ลมแรง พวกเรามารำลึกอดีตและพูดคุยกันเรื่องอนาคตด้วยกันเถิด”
หลินเมิ้งหยาส่ายหน้าอย่างช่วยไม่ได้ สาวใช้ของนางล้วนมีร่างกายอ่อนแอ แต่มักปกป้องนางเอาไว้ทางด้านหลังเสมอ
ทั้งที่จริงนางเป็นหญิงสาวอายุยี่สิบกว่าปีแล้วแท้ๆ แต่กลับต้องถูกพวกเด็กสาวเหล่านี้ปกป้องดูแล นางรู้สึกไม่ชินเลยแม้แต่น้อย
ตำบลซื่อฟางยังคงเจริญรุ่งเรืองเหมือนก่อน
ราวกับเรื่องทั้งหมดล้วนเกิดขึ้นที่นี่ อาซิ่ว จูหยุน หงอวี้และซู่เหมย แม้เวลาจะเพิ่งผ่านไปเพียงไม่นาน แต่หลินเมิ้งหยากลับรู้สึกราวกับว่าเวลาผ่านไปนานแสนนานแล้ว
หากเอ่ยว่าในการมาเยือนตำบลซื่อฟางครั้งแรก นางวางแผนการราวกับกบใต้ก้นบ่อ [1] เช่นนั้นในเวลานี้นางก็มิต่างจากลูกวัวแร
