กเกิดที่หวาดระแวงทุกอย่าง
“นายหญิงไม่ค่อยได้กินข้าวใช่หรือไม่ ? ไม่รู้ว่าพวกใต้เท้าชิวดูแลนายหญิงอย่างไร !”
ป๋ายซ่าวกระซิบเสียงเบาอย่างขุ่นเคือง มือเล็กรีบหยิบจานขนมออกจากกล่องอาหาร
ครู่ต่อมา บนโต๊ะไม้สีแดงตรงหน้าหลินเมิ้งหยามีจานขนมเรียงรายถึงสี่จานด้วยกัน
ทั้งขนมสีส้มอมเหลืองและสีม่วง งดงามน่ากินยิ่งนัก
โดยเฉพาะเมื่อจัดลงบนจานสีขาว ขนมเหล่านี้ดูแล้วเหมือนงานศิลปะเสียมากกว่า
แต่ถึงกระนั้นป๋ายซ่าวกลับคิดว่าขนมเหล่านี้ยังมีไม่มากพอ ดังนั้นนางจึงเตรียมของกินอีกหลายอย่างเอาไว้ในกล่องอาหาร
ทุกอย่างล้วนได้รับการอนุญาตจากหลงเทียนอวี้แล้ว ดังนั้นหลินเมิ้งหยาจึงกลับมามีชีวิตที่มีคนคอยปรนนิบัติดูแลอีกครั้ง
เมื่อเห็นท่าทางขุ่นเคืองของป๋ายซ่าว หลินเมิ้งหยาอดที่จะรู้สึกผิดไม่ได้
นางมีรูปร่างผอมบางแต่กำเนิด ครั้นยังอยู่ในจวนอ๋อง ป๋ายจีและป๋าวซ่าวล้วนเพียรพยายามบำรุงร่างกายของนางให้อ้วนท้วนขึ้น
ทว่านางกลับทำให้พวกนางต้องผิดหวัง เหตุเพราะเมื่ออ้วนขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย จำต้องมีเหตุการณ์บางอย่างทำให้นางซูบผอมลงอย่างรวดเร็ว
คาดว่าหากกลับไปถึงเมืองหลวงในคราวนี้ ป๋ายจีและป๋ายซ่าวจะต้องจับตามองนางไม่ห่างอย่างแน่
