นอน
“เอาล่ะ เอาล่ะ ป๋ายซ่าวของข้า ข้ากินไม่หมดแล้ว”
ยื่นมือเรียวยาวดั่งหยกไปห้ามป๋ายซ่าว
เวลาผ่านไปเพียงครู่เดียวแท้ๆ แต่ขนมตรงหน้านางกลับเพิ่มขึ้นเป็นหกอย่าง ขณะเดียวกันยังมีผลไม้ที่ล้างจนสะอาดแล้ววางอยู่ในตะกร้าสีน้ำตาล
ชาที่เคยชอบดื่มถูกเปลี่ยนเป็นชานมไม่ใส่น้ำตาล ชานมอุ่นๆ ในแก้วหยกเหมาะแก่การดื่มยิ่งนัก
ขณะที่นางเปิดหนังสืออ่านได้เพียงสองสามหน้า ป๋ายซ่าวเริ่มบ่นพึมพำเพราะต้องการให้นางกินอาหารเพิ่มอีกสักหน่อย
หลังจากกินเสร็จแล้ว นางหลับตาลง
หากมิใช่เพราะนางมีระบบเซินหนงที่สามารถอ่านหนังสือยามหลับตาได้แล้วล่ะก็ เกรงว่านางคงเดินทางอย่างน่าเบื่อหน่ายและไร้ประโยชน์แล้ว
“นายหญิงร่างกายไม่แข็งแรง ฉะนั้นต้องกินให้มากนะเจ้าคะ มิเช่นนั้นพอกลับถึงเมืองหลวงแล้ว พวกนางสองคนจะต้องถามหาเอาความผิดจากข้าแน่นอน”
ย่นคิ้วทั้งสองข้าง ดวงตาที่เคยเปล่งประกายยามนี้แสร้งแสดงท่าทางน่าสงสาร
หลินเมิ้งหยาย่อมรู้ดีว่านี่เป็นกลยุทธ์พิชิตศึกของป๋ายซ่าว
แต่ถึงกระนั้นนางก็ไม่อาจขัดขืนได้
จำใจวางหนังสือในมือลง ก่อนจะหยิบขนมผีเสื้อกรอบเข้าปาก
กลิ่นหอมของนมฟุ้งกระจายในกระพุ้งแก้ม
เพื่อทำให้ป๋ายซ่าวสบายใจ นางจึงต้อง
