นางระมัดระวังตัวเป็นอย่างยิ่ง แต่ใครจะรู้ว่านางถูกจับตามองอยู่ตั้งแต่แรก
แม้จะถูกกลไกเล่นงาน แต่ชายชุดดำที่มีไหวพริบบางคนก็สามารถหลบหนีออกมาได้
หลินเมิ้งหยาขยับตัวถอยหลังชิดกำแพง ดาบที่สั่นอยู่แสดงให้เห็นว่าคราวหน้านางอาจไม่โชคดีเช่นนี้แล้ว
ร่างที่ถูกชโลมไปด้วยเลือดของชายชุดดำจ้องมาที่นางเขม็ง
หลินเมิ้งหยาอยากวิ่งหนี ทว่าทางออกเพียงทางเดียวอยู่ด้านหลังชายชุดดำเหล่านั้น
โชคดีที่อีกฝ่ายได้รับบาดเจ็บ ดังนั้นไม่ว่าความเร็วหรือความแม่นยำจึงลดลง
หลินเมิ้งหยาจึงสามารถจัดการกับชายชุดดำได้
แต่ถึงกระนั้นเสียงของกลไกเริ่มเบาลงแล้ว ชายชุดดำเองก็เริ่มเพิ่มมากขึ้น
แม้หลินเมิ้งหยาจะมีไหวพริบ แต่ชายชุดดำก็ไม่ได้โง่
พวกเขารู้ว่าไม่ควรเอะอะโวยวายที่ลานด้านหน้า ดังนั้นจึงสั่งให้ชายชุดดำสองคนไปยืนเฝ้าหน้าประตู
ส่วนพวกเขาอีกสี่ห้าคนพยายามไล่ต้อนหลินเมิ้งหยาให้กลับไปยังลานด้านหลัง
“เข้ามาสิ ! ช่วยด้วย !”
นางยังคงใจเย็นอยู่มาก แต่ในขณะเดียวกันหลินเมิ้งหยาก็พยายามร้องตะโกนเพื่อเรียกความสนใจจากคนภายนอก
ยามนั้นสีของท้องฟ้าเริ่มจางลงแล้ว แสงแห่งรุ่งอรุณกำลังเข้ามาแทนที่
หลินเมิ้งหยายิ่งรู้สึกมีความหวังมากขึ้น
หลงเ
