ทียนอวี้และจั่วชิวอวี้จะต้องได้รับข่าวแล้วอย่างแน่นอน แต่เหตุที่พวกเขายังมาไม่ถึง คาดว่าคงเพราะถูกขัดขวางเอาไว้
มองสีหน้ากระวนกระวายของพวกชายชุดดำ หลินเมิ้งหยารู้ว่าตนเองทายถูกแล้ว
ทว่าความหวังในใจยากจะต้านทานความหนักหน่วงของร่างกาย
หลินเมิ้งหยาที่กระโดดหลบหลีกอันตรายตลอดเวลารู้สึกว่าขาทั้งสองข้างหนักอึ้งมากขึ้นเรื่อยๆ
การหลบหลีกคนเหล่านั้นใช้เรี่ยวแรงไม่น้อยเลย
โชคดีที่คนเหล่านั้นต้องการจับตัวนางทั้งที่ยังมีชีวิตอยู่ มิเช่นนั้นนางคงตายไปแล้ว
“เปิดประตู ! เปิดประตู !”
อยู่ๆ เสียงเคาะประตูอย่างร้อนใจพลันดังขึ้นที่ด้านนอก
เหล่าชายชุดดำนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเริ่มออกแรงไล่กวดหลินเมิ้งหยา
“ข้าอยู่ที่นี่ ! ช่วยด้วย !”
เสียงเริ่มแหบแห้งแล้ว แต่ถึงกระนั้นก็พยายามร้องตะโกนออกไป
เมื่อเสียงเงียบลง นางสัมผัสได้ถึงอาการแสบร้อนในลำคอ ราวกับตนเองไม่ได้ดื่มน้ำมาหลายวัน
ทว่าเสียงร้องของนางได้ผลเป็นอย่างดี
บัดนี้เสียงเคาะประตูกลายเป็นเสียงทุบประตูแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น ร่างของชายสองสามคนพลันกระโดดข้ามกำแพงเข้ามา
เพียงหลินเมิ้งหยาได้เห็นคนเหล่านั้น หัวใจพลันส่งเสียงโห่ร้องด้วยความปีติยินดี
หลิวซวน เย่และพวกองครัก
