น้า นางก็ยังคงรู้สึกหวาดกลัวอยู่ดี
นางรู้ดีที่สุดว่าตนเองมิอาจหลบหลีกจากอันตรายเช่นนี้ได้ทุกครั้ง
“ใช่แล้ว เจ้าอยู่ที่นี่ก่อน อย่าไปไหนอีก”
เมื่อมั่นใจแล้วว่าหลินเมิ้งหยาปลอดภัย น้ำเสียงของหลงเทียนอวี้พลันเย็นชาขึ้นมาอีกครั้ง
มองสีหน้าเคร่งขรึมของเขา หลินเมิ้งหยารู้ได้ทันทีว่าตนเองทำผิดไปแล้ว
นางก้มหน้าลงแล้วก้าวไปยืนด้านหลังเขาอย่างว่าง่าย
เรื่องในคราวนี้สอนอะไรนางหลายอย่าง หากนางยังเอาแต่ใจ เกรงว่าอาจเกิดการสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ขึ้น
เมื่อนางเข้าไปยืนทางด้านหลัง หลงเทียนอวี้จึงวางใจ
ผ้าคลุมผืนใหญ่ห่มคลุมลงบนร่างบางของหลินเมิ้งหยา แม้เขาจะยังมีโทสะอยู่บ้าง แต่ก็ไม่คิดระบายโทสะกับนาง
พวกชายชุดดำได้รับบาดเจ็บอยู่ก่อนหน้านั้นแล้ว ดังนั้นพวกเขาจึงล่าถอยไป
เย่เปรียบดั่งปีศาจร้ายจากนรก เขายกดาบฟาดฟันปลิดชีวิตของคนเหล่านั้น
หลบด้านหลังหลงเทียนอวี้ หลังจากรู้สึกว่าตนเองปลอดภัยแล้ว นางจึงได้เห็นวิทยายุทธ์ของหลิวซวนเป็นครั้งแรก
แส้เส้นยาวดั่งสายฟ้าฟาด เวลาเพียงชั่วพริบตา แส้เส้นนั้นตวัดรัดร่างของศัตรูจนตาย
ทั้งสองเปิดศึกของตนเองโดยไม่ส่งเสียง
พวกชายชุดดำต่างล่าถอยไปโดยไม่ต้องเสียกำลังทหาร
หลินเม
