คนหนึ่ง
หลินเมิ้งหยายกมือขึ้นปิดปาก สายตาตกตะลึงอึ้งงัน
ปากของชายชุดดำ ไม่…มันเหมือนรูสีดำมากกว่า
พวกเขาไม่มีลิ้นหรือฟัน ปากของพวกเขาเหมือนโพรงถ้ำดำทะมึน
“พวกเขาถูกเลี้ยงเอาไว้เป็นมือสังหาร แม้จะเก็บพวกเขาเอาไว้ก็ไร้ประโยชน์ ยิ่งไปกว่านั้นหากพวกเขายังไม่ตาย พวกเขาย่อมต้องตามไล่ล่าเจ้าไปตลอดชีวิต”
จั่วชิวอวี้ถอนหายใจขณะเอ่ย
ดูเหมือนเขาจะรู้จักคนเหล่านี้อยู่ก่อนแล้ว
หลินเมิ้งหยาหันหน้ากลับไปมองหลงเทียนอวี้
หรือพวกเขาจะรู้เรื่องการมีอยู่ของกลุ่มจู๋หลงอยู่นานแล้ว ?
แต่เพราะเหตุใดพวกเขาจึงไม่บอกนางเล่า ?
“เหตุใด…….”
ขณะที่เอ่ยได้เพียงครึ่งคำ หัวใจของหลินเมิ้งหยาสั่นสะท้าน
ตั้งแต่เมื่อก่อนจนถึงตอนนี้ นางยังคงจดจำทุกสิ่งทุกอย่างได้อย่างชัดเจน
เพื่อหลบหนีจากการไล่ล่าของกลุ่มจู๋หลง ท่านแม่ยอมละทิ้งชื่อสกุลของตนเองแล้วผันตัวมาเป็นฮูหยินหลิน
ชิงหูเดาเอาไว้แต่แรกแล้วว่านางจะต้องถูกพวกกลุ่มจู๋หลงตามล่า ดังนั้นเขาจึงหาเส้นทางรอดให้กับนางโดยการสร้างกลุ่มสามสหายขึ้น ซ้ำยังส่งจูหยุนมาเป็นไพ่ตาย
หลงเทียนอวี้รู้ว่ากลุ่มจู๋หลงไม่ประสงค์ดีต่อนาง ดังนั้นจึงตามนางมาที่เมืองหลินเทียนด้วยกันเพื่อคอยดูแลความปลอดภัยของ
