นาง
เฉินเปี่ยวเกอและอวี้เปี่ยวเกอมิเคยขอให้นางส่งมอบตำราชิงเจิงผู่ให้แก่พวกเขาและคืนฐานันดรในฐานะอันเล่อจวิ้นจู่ให้ ยิ่งไปกว่านั้นยังมอบองครักษ์มากความสามารถไว้คอยปกป้องนาง
ทุกคนล้วนทำเพื่อปกป้องนาง แต่นางกลับบุ่มบ่ามมุ่งหน้าเข้าหาอันตรายเพื่อตามล่าหาความจริง
ไม่เพียงทำให้พวกเขาต้องกังวล แต่ยังทำให้ความพยายามของพวกเขาต้องสูญเปล่าอีกด้วย
เกรงว่าแผนการที่พวกเขาแอบเตรียมเอาไว้คงสูญเปล่าเพราะนางนับครั้งไม่ถ้วน
หลินเมิ้งหยาเพิ่งรู้ตัวว่าความเอาแต่ใจของตนเองส่งผลร้ายมากเพียงใด
นางมักคิดเสมอว่าตนเองสามารถจัดการทุกอย่างได้
แต่นางไม่รู้เลยว่าตนเองกลายเป็นเพียงเด็กเอาแต่ใจเท่านั้น
“เมิ้งหยา เมิ้งหยา เป็นอะไรไป ? บาดเจ็บตรงไหนหรือไม่ ?”
หลงเทียนอวี้ก้มหน้าลง ก่อนจะเอ่ยถามนางด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
มองสายตาเหม่อลอยของหญิงสาว ความกังวลพลันเกิดขึ้นในใจ
