ฝั่งของทิวป่าไผ่
ชาบนโต๊ะเย็นชืดแล้ว ทว่าหลินเมิ้งหยากลับยกมันขึ้นแตะกลีบปากบาง
กลิ่นหอมฉุนอบอวลในกระพุ้งแก้ม ทว่าหัวใจกลับรู้สึกหนักอึ้ง
กลุ่มจู๋หลง นางไม่อยากมีศัตรูแข็งแกร่งเช่นนี้เลย
แต่ทุกคนที่เข้ามาข้องเกี่ยวกับนางล้วนมีส่วนเกี่ยวข้องกลุ่มปีศาจร้ายนี้ทั้งสิ้น
เพื่อปกป้องตัวเอง เพื่อปกป้องผู้อื่น เพื่อที่ทุกคนจะได้หลุดพ้นจากกลุ่มปีศาจร้ายนี้ นางจะต้องลองเปิดศึกดูสักตั้ง
‘ฟึบ’ เสียงหนึ่งพลันดังขึ้น ก้อนกลมสีขาวก้อนหนึ่งตกลงต่อหน้าหลินเมิ้งหยา
ที่แท้ก็เป็นกระดาษส่งข้อความ
นางคลี่อ่าน ภายในเขียนเอาไว้เพียงสองประโยค
“ซู่เหมยเป็นคนของหลงโซ่ว จงระวังผู้อื่นให้ดี”
กระดาษแผ่นนั้นถูกหลินเมิ้งหยาใส่ไว้ในกาน้ำชา
หมึกละลายหายไปในกาน้ำชา ไม่มีผู้ใดรู้ว่ามันเคยเขียนข้อความอันใดเอาไว้
เพราะเหตุนี้จูหยุนจึงต้องการให้นางจบชีวิตของซู่เหมยด้วยตนเอง
ที่แท้นางก็เป็นคนของหลงโซ่วผู้นั้น
แต่จากที่หงอวี้เล่า ซู่เหมยเพิ่งเดินทางสายนี้ได้ไม่กี่เดือน เช่นนั้นเหตุใดนางจึงมีความสามารถเข้าตาหลงโซ่วได้ ?
“พี่สาวจวิ้นจู่ เอ๋ ? เหตุใดจึงเหลือท่านเพียงคนเดียวเล่า ? จูหยุนผู้นั้นไปไหนแล้ว ?”
เสียงของอาซิ่วดังขึ้
