หนึ่งหน
“วิธีการดูแลน่าอัศจรรย์ยิ่งนัก โลหิตรินรดแทนน้ำ เนื้อหนังเพาะชำแทนปุ๋ย ได้ยินมาว่ามนุษย์เป็นสัตว์ประเสริฐ ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้นจริง”
มองท่าทางสงบนิ่งของอีกฝ่าย จูหยุนเองก็มิได้แสดงท่าทีตื่นตะลึง ราวกับเขาคาดเดาเอาไว้แล้ว
“ท่านกับเขาเอ่ยเหมือนกันมิผิดเพี้ยน ดูเหมือนเรื่องนี้จะทำให้ท่านตื่นตระหนกไม่ได้เลยแม้แต่น้อย แต่ไม่รู้ว่าจวิ้นจู่รู้หรือไม่ว่าข้าเชิญท่านมาด้วยเหตุใด ?”
เติมชาให้นางอีกหนึ่งถ้วย มุมปากยกขึ้นน้อยๆ นัยน์ตาเจือความสนใจอยู่หลายส่วน
“ของเก่าที่ถูกทิ้งย่อมต้องเลือกทางหนีทีไล่ที่มั่นคง คำพูดคนอื่นไม่อาจเชื่อถือได้ เรื่องบางเรื่องย่อมต้องดูให้เห็นกับตาของตนเอง ไม่รู้ว่าคุณชายจูพึงใจข้าแล้วหรือไม่ ?”
ดวงตาเปล่งประกาย นางมิใช่คนเขลา
คราแรกที่ได้พบกับจูหยุน นางรู้สึกระแวงเป็นอย่างยิ่ง ทว่าตอนนี้นางรู้สึกว่าเขากำลังหยั่งเชิงตนเอง
จูหยุนป้องกันนาง แต่ในขณะเดียวกันก็ทดสอบนางไปด้วย ซ้ำตอนนี้ยังไม่คิดหลีกเลี่ยงตนเอง
เดิมทีคฤหาสน์แห่งนี้ควรถูกเก็บไว้เป็นความลับ ทว่าตอนนี้นางกลับได้เห็นทุกอย่างกับตาตัวเองแล้ว
ดังนั้นนางจึงพอจะมั่นใจวัตถุประสงค์ของอีกฝ่าย
หากมิได้คิดจะฆ่าปิดปากนาง เ
