บุรุษผู้นี้เป็นศัตรูมิใช่มิตร
“แน่นอนอยู่แล้ว ขอเพียงจวิ้นจู่อยากออกไป เช่นนั้นท่านสามารถออกไปได้ทุกเมื่อ ไม่มีใครคิดรั้งท่านเอาไว้อย่างแน่นอน แต่ข้ามีเรื่องอยากขอร้องท่านสักอย่าง มิรู้ว่าข้าจะสามารถขอยืมของสิ่งนั้นของจวิ้นจู่ได้หรือไม่ ?”
จูหยุนเอ่ยด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย ทว่าหลินเมิ้งหยากลับระแวดระวังมากขึ้น
ยืม ? หรือเขาจะยืมสมองของนางกัน ?
เมื่อได้เห็นท่าทางของนาง จูหยุนหลุดหัวเราะชั่วครู่ ก่อนจะกระซิบ
“ข้าน้อยได้ยินมาว่ามารดาของท่านเคยเป็นลูกศิษย์ของผู้อาวุโสแห่งหอป๋ายเฉา ในเมื่อได้รับการถ่ายทอดวิชาจากผู้อาวุโสสูงสุดแล้ว เช่นนั้นของสิ่งนั้นก็อาจจะอยู่ในมือของจวิ้นจู่ก็เป็นได้ ข้าน้อยเพียงแค่ต้องการยืมเท่านั้น หวังว่าจวิ้นจู่จะมีเมตตาต่อข้าน้อย”
หลินเมิ้งหยาเข้าใจความหมายของเขาในทันใด
“เจ้าต้องการตำราชิงเจิงผู่ ? น่าเสียดาย ตำราเล่มนั้นถูกทำลายไปแล้ว เจ้าจะเชื่อหรือไม่เชื่อก็แล้วแต่เจ้า แต่ข้าคงตอบเจ้าได้เพียงเท่านี้”
เมื่อได้ยินว่าตำราชิงเจิงผู่ถูกทำลาย หัวคิ้วของจูหยุนขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
ทว่าขณะที่หลินเมิ้งหยาเอ่ยคำพูดนี้ ท่าทางของนางเป็นธรรมชาติ ไม่เหมือนคนกำลังโป้ปดเลยแม้แต่ส่วนเดียว
“คื
