คนเหล่านั้นเพื่อขึ้นรับตำแหน่งผู้อาวุโสสูงสุดแห่งหอป๋ายเฉา
แต่เมื่อพวกเขาทำการสำเร็จแล้ว หอป๋ายเฉาจึงกลายเป็นเพียงภาระที่สุดท้ายพวกเขาก็เลือกจะตัดทิ้งไป
คาดว่าอีกฝ่ายจะต้องเดาเอาไว้แล้วว่าความอดทนของจั่วชิวเฉินที่มีต่อหอป๋ายเฉามาถึงขีดจำกัดแล้ว
แน่นอนว่าจั่วชิวเฉินจะต้องเข้ามากวาดล้างคนเหล่านี้แทนพวกเขา
ยิ่งไปกว่านั้นหอป๋ายเฉายังถูกควบคุมเอาไว้ ดังนั้นจั่วชิวเฉินย่อมไม่มีความสามารถในการตรวจสอบผู้อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้
กว่าจั่วชิวเฉินจะรู้สึกตัว พวกเขาก็วางรากฐานที่มั่นคงอีกครั้งสำเร็จแล้ว
แผนการล้ำลึกยิ่งนัก แม้แต่จักรพรรดิของแคว้นยังเป็นเพียงของเล่นในกำมือของพวกเขา
“ฮึ ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ แผนการสลับซับซ้อนยิ่งนัก ไม่แปลกใจเลยที่ข้าจะพ่ายแพ้”
หลินเมิ้งหยามิใช่คนขี้แพ้ชวนตี ในเมื่อแพ้ก็ย่อมยอมรับว่าตนเองแพ้
แต่คราวหน้านางจะต้องชนะ
แม้คนเหล่านั้นจะทำงานกันอย่างไร้ข้อบกพร่อง แต่น่าเสียดาย บนโลกใบนี้หาได้มีกำแพงใดที่กั้นวายุได้
“หลงเทียนอวี้ เรื่องที่นี่ปล่อยให้หลิวซวนดูแลเถิดเพคะ พวกเราเก็บของกันเถิด อีกสองสามวันพวกเราจะกลับบ้าน”
อยู่ๆ หลินเมิ้งหยาก็เปลี่ยนใจไม่ไปไต่สวนพวกผู้อาวุโสแล้ว แต่กลับหยักย
