อะไรนะ? เซินเซียนซ่าน?
ทั้งสามหันมามองหน้าหลินเมิ้งหยาพร้อมกัน สายตายากที่จะเชื่อ
“ใช่แล้ว ข่าวที่อาซิ่วนำมาให้ข้าเกี่ยวข้องกับยาเซินเซียนซ่าน”
มุมปากหลินเมิ้งหยากระตุกยิ้มน้อยๆ
ย่ำรองเท้าเหล็กสึกมิพบพาน ยามได้มากลับมิต้องเสียเวลาเลย
นางถูกขังอยู่ในหอป๋ายเฉา ด้านนอกมีคนจับตามองนางจำนวนนับไม่ถ้วน
อย่าว่าแต่จะสืบเรื่องยาเซินเซียนซ่านเลย แม้แต่นางก้าวเท้าพ้นเรือนแห่งนี้ออกไปเพียงก้าวเดียว เกรงว่าคนเหล่านั้นคงจับตามองนางมิปล่อยให้คลาดสายตา
น่าเสียดายต่อให้พวกเขาฝันแต่ก็คงคาดไม่ถึงว่าอาซิ่วจะนำข่าวนี้มาแจ้งแก่นาง
“หรือว่าตงฟางสวี?”
หลงเทียนอวี้เข้าใจความหมายของหลินเมิ้งหยาในทันที หัวคิ้วขมวดมุ่นขณะเอ่ยสิ่งที่ตนเองคิด
ส่งสายตาสร้างความมั่นใจให้อีกฝ่าย หลินเมิ้งหยาพยักหน้าลง
“ไม่ผิดแน่ อาซิ่วเล่าว่ามีคนมาหาตงฟางสวีเพื่อขอซื้อต้นฝิ่นแต่ตงฟางสวีปฏิเสธไป ทว่าคนผู้นั้นยังไม่ยอมตัดใจ ต่อมาหลานชายของตงฟางสวีเป็นผู้ทำการค้านี้ ข้าเองก็เคยคิดเร รื่องนี้เช่นเดียวกัน เหตุเพราะเมืองหลวงเก่าเพาะปลูกยาสมุนไพรจำนวนมาก หากปลูกต้นฝิ่นจะต้องกระทบกับยาสมุนไพรเหล่านั้น แต่ถ้าหากว่านำต้นฝิ่นมาจากเมืองเลี่ย
