ได้ฟุ้งออกจากหม้อ
“นี่มัน….”
ทั้งที่เป็นเพียงกลิ่นเท่านั้น ทว่าหลินเมิ้งหยากลับรู้สึกมึนงง
อาซิ่วที่กำลังเก็บของ อยู่ๆ ก็ตบหน้าผากของตนเองราวกับลืมอะไรบางอย่าง ยังไม่ทันที่นางจะอธิบาย เด็กสาวร่างบางก็รีบใช้ปลายมีดเงินจิ้มลงบนนิ้วของหลินเมิ้งหยา
โลหิตสีแดงสดหยดลงในหม้อดิน
อยู่ๆ เสียง “จี๊ด จี๊ด” พลันดังขึ้นในหูของหลินเมิ้งหยา จากนั้นสมองของนางจึงปลอดโปร่งดั่งเดิม
“ข้างในนี้คืออะไรหรือ?”
หลังจากได้สติกลับคืนมา หลินเมิ้งหยายัดหม้อดินเผาใส่มืออาซิ่ว
อีกฝ่ายแสดงสีหน้าเชิงขอโทษ ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยความรู้สึกผิด
“นี่คือสัตว์พิษที่บ้านของพวกข้าเลี้ยงเอาไว้เจ้าค่ะ ข้าอยากมอบมันให้ท่านเอาไว้ป้องกันตัว แต่ข้าลืมไปว่าจำต้องใช้เลือดในกายของท่านมาหล่อเลี้ยง มันจึงจะไม่ทำร้ายท่าน ข้าข ขออภัยจริงๆ นะเจ้าคะ พี่สาวจวิ้นจู่ ข้า…ข้าดีใจจนเกินไปแล้ว”
สัตว์พิษ? ซ้ำยังป้องกันตัวได้?
ทันใดนั้นหลินเมิ้งหยาจึงนึกบางอย่างขึ้นมาได้ ท่านอาจารย์เคยเล่าว่าทุกพื้นที่ในเมืองเลี่ยหยุนล้วนเต็มไปด้วยสัตว์มีพิษ ฉะนั้นชาวบ้านในเมืองเลี่ยหยุนจึงรู้วิธีการเลี้ยงดูพ พวกมัน
อาซิ่วเองก็เคยเล่าว่านางพกสัตว์มีพิษมากมาย แต่
