ร่งขรึมของหลินเมิ้งหยา นางพลันหยักยิ้มก่อนจะเข้าไปคล้องแขนของอีกฝ่าย พร้อมทั้งส่งเสียงออดอ้อน
“พี่สาวจวิ้นจู่ คืนนี้ข้านอนกับท่านได้หรือไม่?”
แม้เสียงจะไม่ดัง แต่ก็มากพอให้คนที่เหลือทั้งสามได้ยิน
หลินเมิ้งหยาชำเลืองมองหลงเทียนอวี้ แม้ใบหน้าของเขาจะสุขุมเยือกเย็นเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ทว่าเวลานี้กลับมีความไม่พอใจอยู่หลายส่วน
อายุมากขนาดนี้แล้วแท้ๆ ยังจะคิดเล็กคิดน้อยกับเด็กสาวตัวเล็กๆ อีก
“ได้แน่นอนอยู่แล้ว เจ้ามาที่นี่เถิด ข้ามีเรื่องจะคุยกับเจ้า”
จับมืออาซิ่วเข้าไปยังห้องของนางและหลงเทียนอวี้ ทิ้งบุรุษทั้งสามที่กำลังฉงนสงสัยไว้เบื้องหลัง
หลินเมิ้งหยามีใจอยากช่วยอาซิ่วเก็บของ แต่เมื่ออาซิ่วเห็นว่าแขนขวาของนางขยับได้ไม่สะดวกนัก นางจึงกดตัวอีกฝ่ายลงบนเก้าอี้และเอ่ยว่าไม่จำเป็นต้องช่วย
“จริงสิ นี่เป็นของขวัญที่ข้านำมามอบให้ท่าน ไม่รู้ว่าท่านจะชอบหรือไม่”
อาซิ่วแย้มยิ้ม ก่อนจะวางหม้อดินเผาเล็กๆ ลงในมือของอีกฝ่าย
ของขวัญ? หลินเมิ้งหยาชะงัก ก่อนจะเปิดฝาหม้อช้าๆ
เอ๋? เหตุใดจึงว่างเปล่าเล่า?
ขณะที่หลินเมิ้งหยากำลังประหลาดใจอยู่นั้น กลิ่นบางอย่างที่แม้จะไม่ฉุน แต่กลับสามารถทำให้คนที่ดมรู้สึกเวียนหัว
