”
แม้อาซิ่วจะเป็นเด็กไร้เดียงสาและขี้เล่น แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าลูกน้อง นางย่อมมีอารมณ์และท่าทีของผู้เป็นนาย
ชายร่างสูงทั้งสองมิกล้าปากมาก พวกเขาน้อมรับคำสั่งแต่โดยดี
แม้แววตาจะมีความลำบากใจอยู่หลายส่วน แต่ถึงกระนั้นพวกเขากลับเกรงกลัวอาซิ่วมากกว่า
หลินเมิ้งหยาปรายตามองพวกเขา นางรู้สึกประหลาดใจยิ่งนัก
อันที่จริงอาซิ่วมีศักดิ์เป็นหลานของตงฟางสวี แต่ท่าทางเหนือกว่าของนางไม่เหมือนการเสแสร้ง
ราวกับนางปฏิบัติเช่นนี้อยู่เป็นนิจ
หรือฐานะของอาซิ่วจะไม่ธรรมดาเหมือนฉากหน้า?
“ลำบากพวกท่านแล้ว แม่นางอาซิ่วอยู่กับข้าที่นี่ ฉะนั้นท่านตงฟางไม่จำเป็นต้องกังวล”
หลินเมิ้งหยาเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ทั้งสองรีบหันหน้าไปหานางพร้อมทั้งขอบคุณยกใหญ่ราวกับได้รับการช่วยชีวิตแล้ว
“ขอบพระทัยอันเล่อจวิ้นจู่ นี่เป็นสัมภาระของคุณหนู ไม่ทราบว่าสามารถวางไว้ที่ใด?”
แม้ว่าท่าทางของพวกผู้ติดตามจะดูมิใช่คนที่สามารถรับมือได้ง่ายนัก แต่ถึงกระนั้นกิริยามารยาทก็ยังนับว่าไม่บกพร่อง
หลินเมิ้งหยาส่งสัญญาณให้นำไปวางไว้ในห้องของตนเอง พวกเขารีบวางของลง ก่อนจะขอตัวลา
เมื่อพวกเขาจากไปแล้ว อาซิ่วจึงแลบลิ้นล้อเลียน
แต่เมื่อหมุนตัวกลับมาเห็นสายตาเค
