งไร้เดียงสาทว่าน่ารักนัก
ความหมองใจในใจของเขาจึงมลายหายไป
นางมักเฉลียวฉลาดและมีไหวพริบเสมอ ไม่รู้ว่าตอนนี้คิดจะทำสิ่งใดอีก
หยักยิ้มพร้อมทั้งพยักหน้า นั่งลงบนตั่งขณะมองร่างบางปิดประตูห้องนอนลง
อีกด้านของประตู รอยยิ้มของหลินเมิ้งหยาจางหายไปแล้ว
กระโดดขึ้นเตียงนอน ทว่าจมูกยังคงได้กลิ่นกายของหลงเทียนอวี้ติดอยู่
นางเคยชินกับการมีเขานอนเคียงข้างแล้ว ดังนั้นนางจึงรู้สึกราวกับขาดอะไรไป
ทว่าแม้แต่นางเองก็ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดอยู่ๆ ก็เกิดความรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา
หรือจะเป็นวันนั้นของเดือน?
นอนแผ่หลาลงบนเตียง หัวใจกระสับกระส่ายอยู่หลายส่วน
อันที่จริงนางรู้ดีว่าตอนนี้ตัวเองกำลังจิตใจไม่สงบ
ทั้งหมดเกิดขึ้นเพราะคำตอบที่หลงเทียนอวี้ให้แก่นาง
นางรู้ว่าหลงเทียนอวี้ชอบตน แต่ในขณะเดียวกันหลงเทียนอวี้คือคนที่ถูกสวรรค์กำหนดมา เขาไม่มีทางกลายเป็นเพียงคนธรรมดาได้ชั่วชีวิต
นางมิได้อยากให้หลงเทียนอวี้อยู่กับนางที่เมืองหลินเทียนในฐานะคนธรรมดาจริงๆ เขายังมีบ้านเมืองที่มิอาจละทิ้งไปได้
แต่หากวันหนึ่งหลงเทียนอวี้ได้ขึ้นครองตำแหน่งนั้นจริง แม้นางจะกลายเป็นสตรีที่เขารักที่สุด แต่นางที่ถูกสั่งสอนมาในยุคปัจจุบันจะสาม
