หนึ่งคืนผ่านไป เช้าวันถัดมาอวี้อันและจั่วชิวอวี้ต่างสังเกตเห็นความผิดปกติของทั้งคู่
เมื่อก่อนพวกเขามักแสดงความรักจนเลี่ยน แม้จะมีคนเห็นแต่พวกเขาก็ทำเพียงยืดตัวขึ้นบิดขี้เกียจ
ทว่าตอนนี้ไม่เพียงสีหน้าที่ไม่น่ามอง แต่พวกเขายังดูหงุดหงิดใจอยู่หลายส่วน
หรือจะทะเลาะกัน?
ไม่มีทาง เมื่อคืนเขาไม่ได้ยินเสียงพวกเขาทะเลาะกันเลยแม้แต่น้อย
หยิบข้าวเข้าปากตนเอง คนคู่นี้ช่างแปลกยิ่งนัก
“ข้าอิ่มแล้ว พวกเจ้าค่อยๆ กิน”
หลังจากกินเข้าไปเพียงไม่กี่คำ หลินเมิ้งหยาก็รู้สึกไม่อยากอาหารเอาเสียดื้อๆ
เมื่อคืนนางครุ่นคิดจนสับสนมึนงง ดังนั้นวันนี้ขอบตาของนางจึงดำคล้ำ
ตอนนี้นางรู้สึกสมองไม่แจ่มใส ดังนั้นจึงอยากหลับพักผ่อนสักหน่อย
หลังจากไตร่ตรองอยู่หลายรอบ สุดท้ายนางเผลอหลบหน้าหลงเทียนอวี้โดยไม่ได้ตั้งใจ
ไม่ว่าสายตาลึกซึ้งหรือคำพูดอ่อนโยนของเขาล้วนทำให้หลินเมิ้งหยารู้สึกพ่ายแพ้
นางกลัวว่าสักวันหนึ่งจะมิอาจควบคุมตัวเองได้แล้วกลายเป็นแมงเม่าบินเข้ากองไฟ
หากเป็นเช่นนั้น นางคงเพิกเฉยต่อทุกสิ่งแล้วเกาะติดแต่เพียงหลงเทียนอวี้
ถ้าหากนางกลายเป็นภรรยาในแบบที่เขาไม่ชอบ เช่นนั้นหลงเทียนอวี้จะยังรักและเอ็นดูนางหรือไม่?
นางคิดไม่ออก หาก
