ให้เจ้าต้องเป็นเช่นนั้น”
หลินเมิ้งหยารู้สึกขุ่นข้องหมองใจไม่น้อย แม้ชิงหูจะไม่พูด แต่นางรู้ว่าเหตุที่เขากลับมาในคราวนี้ก็เพราะนาง
มือกำเข้าหากันแน่น เป็นนางที่ไร้ประโยชน์
หากนางสามารถควบคุมทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกได้ ชิงหูและเสี่ยวอวี้คงไม่ต้องจากไป
“เจ้าเด็กโง่ ข้าไม่อาจอยู่เป็นเพื่อนเจ้าทุกคืนวันได้ บางวันข้าก็ต้องปลอมตัวเป็นสตรี บางวันข้าก็ต้องต่อยตีกับเจ้าหน้ากากผีนั่นอย่างนั้นหรือ? เชื่อข้าสักครั้งเถิด จงอย่าไ ได้ดึงตัวเองเข้ามายุ่งกับเรื่องนี้เลย มิเช่นนั้นเจ้าจะตกอยู่ในอันตราย”
มองชิงหูที่พยายามเกลี้ยกล่อมโน้มน้าวตนเอง หลินเมิ้งหยากลับส่ายหน้า มุมปากหยักยิ้มเย็น
“ข้ายังจากไปตอนนี้ไม่ได้ เจ้าคิดหรือว่าหากข้าไปตอนนี้ พวกเขาจะปล่อยข้าไป? ตำราชิงเจิงผู่อยู่ในมือของข้า ต่อให้ข้าหนีไปไกลสุดหล้า แต่พวกเขาก็ไม่มีทางปล่อยข้าไปอย่างแน่นอน น”
เมื่อได้ยินคำพูดของหลินเมิ้งหยา ชิงหูชะงักงัน
นัยน์ตาฉายแววตื่นเต้นอยู่หลายส่วน หลินเมิ้งหยาเหลือบมอง ก่อนจะกระตุกยิ้มน้อยๆ
“เจ้ารู้?”
หลินเมิ้งหยาหลุบตาเพื่อเก็บแสงประกายในดวงตาของตนเอง
“ไม่เพียงแค่เจ้าหรือหลงเทียนอวี้ แม้กระทั่งพวกจั่วชิวอวี้ก็ด้วย ทุกคนล้วนอยา
