กปิดบังข้ากันทั้งนั้น อันที่จริงข้าเดาเอาไว้แล้วว่าพวกเขาต้องการเพียงตำราชิงเจิงผู่ในมือของข้า า ไม่ว่าเจ้าก็ดีหรือพวกคนในหอป๋ายเฉาก็ได้ บนโลกใบนี้คงมีเพียงข้าที่รู้เนื้อหาในตำราชิงเจิงผู่แล้ว เจ้าคิดหรือว่าคนที่อยู่เบื้องหลังเจ้าคนนั้นจะปล่อยข้าไป?”
ชิงหูยิ้มไม่ออก เขาส่ายหน้าเบาๆ ตอนแรกเขาคิดว่าตัวเองปิดบังได้เป็นอย่างดีแล้ว แต่คิดไม่ถึงเลยว่าหลินเมิ้งหยาจะมองทุกอย่างออกทั้งหมด
“ต่อให้เขาไม่ปล่อยเจ้าไป ข้าก็ไม่มีวันยินยอมให้เขาทำร้ายเจ้าได้ แต่ตอนนี้เจ้ายังมีอำนาจไม่มากพอ หากเจ้าคิดอยากจะหนีรอดจากเงื้อมมือของเขา เช่นนั้นเจ้าต้องกลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่”
ชิงหูมิได้มีเจตนาทำให้นางตื่นตระหนกหรือพยายามโน้มน้าวให้หลินเมิ้งหยาหนีไปจากที่นี่
จากความสามารถของเขาในเวลานี้ เขาก็เป็นเพียงสุนัขตัวหนึ่งในมือของคนผู้นั้น
แม้หลินเมิ้งหยาจะมีฐานะค่อนข้างพิเศษ แต่ตอนนี้นางหาใช่คู่ต่อสู้ของคนผู้นั้น บางทีบนโลกใบนี้คงไม่มีผู้ใดสามารถเป็นคู่ต่อสู้ของเขาได้
“เจ้าพูดถูกแล้ว ตอนนี้ข้าอาจมีความสามารถไม่มากพอที่จะกำจัดเขา แต่ชิงหู ข้าคิดบางสิ่งได้นานแล้ว หากคิดจะตัดรากถอนโคนคนผู้นั้น ข้าย่อมเป็นตัวเลือกที่เหมาะ
