สมที่สุด”
หลินเมิ้งหยาลุกขึ้น แม้ใบหน้าของนางจะเลือนรางท่ามกลางแสงจันทร์ ทว่าแผ่นหลังเหยียดตรงของนางกลับทำให้หัวใจของชิงหูเต้นระรัว
บางทีเจ้าเด็กน้อยอาจพูดถูกแล้ว
มุมปากหยักยกขึ้น
“ดี ข้าจะรอวันนั้น เจ้าเด็กน้อยดูแลตัวเองด้วย”
มือหนาวางลงบนศีรษะของนางแล้วลูบเบาๆ
แม้จะไม่อยากแยกจาก แม้ถ้อยคำจะท่วมท้นอยู่ในใจเป็นพันคำ แต่ตอนนี้เขาจำเป็นต้องจากไป
“เจ้าจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ จงฟังข้าให้ดี ข้าไม่สนใจว่าคนที่อยู่เบื้องหลังเจ้าจะเก่งกาจโหดเหี้ยมอำมหิตมากเพียงไหน เจ้าจะต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป หากเจ้าบังอาจตายไปก่อนแล้วล่ะก็ ต่อให้ ข้าต้องลงไปในนรก ข้าก็จะฉุดเจ้ากลับมาให้ได้!”
แผ่นหลังเหยียดตรงในชุดสีแดงดั่งเพลิงชะงักงันชั่วขณะ ก่อนจะหายไปจากแนวสายตาของหลินเมิ้งหยา
ทิ้งไว้เพียงดอกเสาเย่าบนศีรษะของนางเท่านั้น
จะต้องมีชีวิตอยู่ต่อให้ได้นะ!
จับดอกเสาเย่าเบาๆ หลินเมิ้งหยาตกอยู่ในภวังค์
อวี้อันเป็นคนมอบนกหวีดอันนี้ให้นางหลังจากกลับมาจากด้านนอก
แม้สภาพจิตใจของชิงหูจะดูไม่เลว แต่ใบหน้าของเขาซีดเซียวกว่าแต่ก่อนมาก
ไม่ต้องตรวจอาการหลินเมิ้งหยาก็รู้ได้ว่าพิษที่เขาพยายามขจัดออกไปในครั้งก่อนบัดนี้กลับมากัดเซาะร่างกายข
